تکنیک‌های HTML5 برای بهینه‌سازی عملکرد تلفن همراه

مقدمه

بازآوری‌های چرخشی، انتقال‌های ناهموار صفحه، و تأخیرهای دوره‌ای در رویدادهای ضربه زدن فقط چند نمونه از مشکلات محیط‌های وب تلفن همراه امروزی هستند. توسعه‌دهندگان تلاش می‌کنند تا حد امکان به بومی نزدیک شوند، اما اغلب به‌دلیل هک، بازنشانی، و چارچوب‌های سخت از مسیر خارج می‌شوند.

در این مقاله، حداقل شرایط لازم برای ایجاد برنامه وب HTML5 تلفن همراه را بررسی می‌کنیم. نکته اصلی این است که پیچیدگی‌های پنهانی را که چارچوب‌های تلفن همراه امروزی سعی در پنهان کردن آن‌ها دارند آشکار کنیم. رویکردی مینیمالیستی (بااستفاده از میاناهای برنامه‌سازی کاربردی HTML5 اصلی) و اصول پایه‌ای را خواهید دید که به شما امکان می‌دهد چارچوب خودتان را بنویسید یا در چارچوبی که درحال‌حاضر استفاده می‌کنید مشارکت کنید.

شتاب سخت‌افزاری

معمولاً، GPUها مدل‌سازی سه‌بعدی دقیق یا نمودارهای CAD را مدیریت می‌کنند، اما در این مورد، ما می‌خواهیم طراحی‌های اولیه ما (divها، پس‌زمینه‌ها، متن با سایه‌های افتاده، تصاویر و غیره) صاف به نظر برسند و به‌طور روان ازطریق GPU پویانمایی شوند. The unfortunate thing is that most front-end developers are dishing this animation process off to a third-party party framework without being concerned about the semantics, but should these core CSS3 features masked? بگذارید چند دلیل برایتان بیاورم که چرا اهمیت دادن به این چیزها مهم است:

  1. تخصیص حافظه و بار محاسباتی — اگر فقط به‌خاطر شتاب سخت‌افزاری، همه عناصر DOM را ترکیب‌بندی کنید، نفر بعدی که روی کد شما کار می‌کند ممکن است شما را تعقیب کند و به‌شدت کتک بزند.

  2. مصرف برق — بدیهی است که وقتی سخت‌افزار شروع به کار می‌کند، باتری هم شروع به کار می‌کند. هنگام توسعه برای تلفن همراه، توسعه‌دهندگان مجبورند طیف گسترده‌ای از محدودیت‌های دستگاه را هنگام نوشتن برنامه‌های وب تلفن همراه در نظر بگیرند. این امر با شروع دسترسی سازندگان مرورگر به سخت‌افزار دستگاه‌های بیشتر و بیشتر، رواج بیشتری خواهد یافت.

  3. تداخل‌ها — هنگام اعمال شتاب سخت‌افزاری به بخش‌هایی از صفحه که قبلاً شتاب‌دهی شده بودند، با رفتار ناپایدار مواجه شدم. بنابراین دانستن اینکه آیا شتاب هم‌پوشان دارید یا نه بسیار مهم است.

برای اینکه تعامل کاربر روان و تا حد امکان نزدیک به بومی باشد، باید مرورگر را برای ما کارآمد کنیم. در حالت ایده‌آل، می‌خواهیم CPU دستگاه همراه پویانمایی اولیه را راه‌اندازی کند، سپس GPU فقط مسئول ترکیب لایه‌های مختلف درطول فرایند پویانمایی باشد. این همان کاری است که translate3d،‏ scale3d، و translateZ انجام می‌دهند — آن‌ها به عناصر پویانمایی‌شده لایه خودشان را می‌دهند، بنابراین به دستگاه اجازه می‌دهند همه چیز را به‌طور هم‌زمان و روان ارائه دهد. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره ترکیب‌بندی شتاب‌یافته و نحوه عملکرد WebKit، آریا هدایت اطلاعات خوب زیادی در وبلاگش دارد.

گذر صفحه

بیایید به سه مورد از رایج‌ترین رویکردهای تعامل کاربر هنگام توسعه برنامه وب تلفن همراه نگاهی بیندازیم: جلوه‌های لغزاندن، برگرداندن، و چرخش.

می‌توانید این کد را در عمل در اینجا مشاهده کنید http://slidfast.appspot.com/slide-flip-rotate.html (توجه: این نسخه نمایشی برای دستگاه همراه ساخته شده است، بنابراین یک شبیه‌ساز را راه‌اندازی کنید، از تلفن یا رایانه لوحی خود استفاده کنید، یا اندازه پنجره مرورگر خود را به حدود ۱۰۲۴ پیکسل یا کمتر کاهش دهید).

ابتدا، گذارهای لغزشی، برگرداندن، و چرخشی و نحوه شتاب‌دهی آن‌ها را بررسی می‌کنیم. توجه کنید که هر پویانمایی فقط سه یا چهار خط CSS و جاوا اسکریپت دارد.

لغزیدن

رایج‌ترین رویکرد از بین سه رویکرد انتقال، انتقال صفحه لغزشی است که حس بومی برنامه‌های تلفن همراه را تقلید می‌کند. انتقال اسلاید برای آوردن ناحیه محتوای جدید به درگاه نمایش فراخوانده می‌شود.

برای جلوه لغزشی، ابتدا نشانه‌گذاری‌مان را اعلام می‌کنیم:

<div id="home-page" class="page">
  <h1>Home Page</h1>
</div>

<div id="products-page" class="page stage-right">
  <h1>Products Page</h1>
</div>

<div id="about-page" class="page stage-left">
  <h1>About Page</h1>
</div>

توجه کنید که چگونه این مفهوم را داریم که صفحات را در سمت چپ یا راست قرار دهیم. اساساً می‌تواند هر جهتی باشد، اما این جهت رایج‌ترین است.

اکنون فقط با چند خط CSS، پویانمایی به‌علاوه شتاب سخت‌افزاری داریم. پویانمایی واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که کلاس‌ها را در عناصر div صفحه جابه‌جا می‌کنیم.

.page {
  position: absolute;
  width: 100%;
  height: 100%;
  /*activate the GPU for compositing each page */
  -webkit-transform: translate3d(0, 0, 0);
}

translate3d(0,0,0) به‌عنوان رویکرد «راه‌حل جادویی» شناخته می‌شود.

وقتی کاربر روی عنصر پیمایش کلیک می‌کند، جاوا اسکریپت زیر را برای جابه‌جایی کلاس‌ها اجرا می‌کنیم. از هیچ چارچوب شخص ثالثی استفاده نمی‌شود، این جاوا اسکریپت خالص است! ;)

function getElement(id) {
  return document.getElementById(id);
}

function slideTo(id) {
  //1.) the page we are bringing into focus dictates how
  // the current page will exit. So let's see what classes
  // our incoming page is using. We know it will have stage[right|left|etc...]
  var classes = getElement(id).className.split(' ');

  //2.) decide if the incoming page is assigned to right or left
  // (-1 if no match)
  var stageType = classes.indexOf('stage-left');

  //3.) on initial page load focusPage is null, so we need
  // to set the default page which we're currently seeing.
  if (FOCUS_PAGE == null) {
    // use home page
    FOCUS_PAGE = getElement('home-page');
  }

  //4.) decide how this focused page should exit.
  if (stageType > 0) {
    FOCUS_PAGE.className = 'page transition stage-right';
  } else {
    FOCUS_PAGE.className = 'page transition stage-left';
  }

  //5. refresh/set the global variable
  FOCUS_PAGE = getElement(id);

  //6. Bring in the new page.
  FOCUS_PAGE.className = 'page transition stage-center';
}

stage-left یا stage-right به stage-center تبدیل می‌شود و صفحه را مجبور می‌کند به درگاه نمای مرکزی بلغزد. ما کاملاً به CSS3 وابسته هستیم تا کارهای سنگین را انجام دهیم.

.stage-left {
  left: -480px;
}

.stage-right {
  left: 480px;
}

.stage-center {
  top: 0;
  left: 0;
}

سپس، بیایید نگاهی به CSS بیندازیم که تشخیص دستگاه همراه و جهت را مدیریت می‌کند. می‌توانستیم هر دستگاه و هر وضوحی را پوشش دهیم (وضوح پرسمان رسانه را ببینید). در این نسخه نمایشی، فقط از چند نمونه ساده استفاده کردم تا بیشتر نماهای عمودی و افقی را در دستگاه‌های همراه پوشش دهم. این کار برای اعمال شتاب سخت‌افزاری برای هر دستگاه نیز مفید است. برای مثال، ازآنجایی‌که نسخه رایانه‌ای WebKit همه عناصر تبدیل‌شده را شتاب می‌دهد (صرف‌نظر از اینکه دوبعدی یا سه‌بعدی باشد)، منطقی است که یک پُرسمان رسانه ایجاد کنید و شتاب را در آن سطح مستثنی کنید. توجه داشته باشید که ترفندهای شتاب سخت‌افزاری هیچ‌گونه بهبود سرعتی در Android Froyo 2.2+‎ ارائه نمی‌دهند. تمام ترکیب‌بندی در نرم‌افزار انجام می‌شود.

/* iOS/android phone landscape screen width*/
@media screen and (max-device-width: 480px) and (orientation:landscape) {
  .stage-left {
    left: -480px;
  }

  .stage-right {
    left: 480px;
  }

  .page {
    width: 480px;
  }
}

چرخش

در دستگاه‌های همراه، ورق زدن درواقع همان تند کشیدن صفحه است. در اینجا از چند جاوا اسکریپت ساده برای مدیریت این رویداد در دستگاه‌های iOS و Android (مبتنی بر WebKit) استفاده می‌کنیم.

آن را در عمل http://slidfast.appspot.com/slide-flip-rotate.html مشاهده کنید.

هنگام کار با رویدادهای لمسی و انتقال‌ها، اولین چیزی که می‌خواهید این است که موقعیت فعلی عنصر را کنترل کنید. برای اطلاعات بیشتر درباره WebKitCSSMatrix، این سند را ببینید.

function pageMove(event) {
  // get position after transform
  var curTransform = new WebKitCSSMatrix(window.getComputedStyle(page).webkitTransform);
  var pagePosition = curTransform.m41;
}

ازآنجایی‌که از انتقال CSS3 ease-out برای ورق زدن صفحه استفاده می‌کنیم، element.offsetLeft معمول کار نخواهد کرد.

سپس می‌خواهیم بفهمیم کاربر به کدام جهت ورق می‌زند و آستانه‌ای برای وقوع رویداد (پیمایش صفحه) تعیین کنیم.

if (pagePosition >= 0) {
 //moving current page to the right
 //so means we're flipping backwards
   if ((pagePosition > pageFlipThreshold) || (swipeTime < swipeThreshold)) {
     //user wants to go backward
     slideDirection = 'right';
   } else {
     slideDirection = null;
   }
} else {
  //current page is sliding to the left
  if ((swipeTime < swipeThreshold) || (pagePosition < pageFlipThreshold)) {
    //user wants to go forward
    slideDirection = 'left';
  } else {
    slideDirection = null;
  }
}

همچنین متوجه خواهید شد که swipeTime را برحسب میلی‌ثانیه نیز اندازه‌گیری می‌کنیم. این کار باعث می‌شود اگر کاربر برای ورق زدن صفحه به‌سرعت روی صفحه تند بکشد، رویداد پیمایش فعال شود.

برای قرار دادن صفحه و ایجاد پویانمایی‌های بومی درحالی‌که انگشت صفحه را لمس می‌کند، از انتقال‌های CSS3 پس‌از هر رویداد استفاده می‌کنیم.

function positionPage(end) {
  page.style.webkitTransform = 'translate3d('+ currentPos + 'px, 0, 0)';
  if (end) {
    page.style.WebkitTransition = 'all .4s ease-out';
    //page.style.WebkitTransition = 'all .4s cubic-bezier(0,.58,.58,1)'
  } else {
    page.style.WebkitTransition = 'all .2s ease-out';
  }
  page.style.WebkitUserSelect = 'none';
}

سعی کردم با cubic-bezier بازی کنم تا بهترین حس بومی را به انتقال‌ها بدهم، اما ease-out کار را انجام داد.

درنهایت، برای اینکه پیمایش انجام شود، باید روش‌های slideTo() را که قبلاً تعریف کرده‌ایم و در نسخه نمایشی قبلی استفاده کردیم فراخوانی کنیم.

track.ontouchend = function(event) {
  pageMove(event);
  if (slideDirection == 'left') {
    slideTo('products-page');
  } else if (slideDirection == 'right') {
    slideTo('home-page');
  }
}

درحال چرخاندن

سپس، بیایید نگاهی به پویانمایی چرخش که در این نسخه نمایشی استفاده می‌شود بیندازیم. هرزمان بخواهید می‌توانید با تک‌ضرب زدن روی گزینه منو «مخاطب»، صفحه‌ای را که درحال‌حاضر مشاهده می‌کنید ۱۸۰ درجه بچرخانید تا طرف دیگر آن را ببینید. باز هم، این کار فقط به چند خط CSS و مقداری جاوا اسکریپت برای اختصاص دادن کلاس انتقال onclick نیاز دارد. توجه: گذار چرخشی در اکثر نسخه‌های Android به‌درستی ارائه نمی‌شود زیرا قابلیت‌های تبدیل CSS سه‌بعدی را ندارد. متأسفانه، Android به‌جای نادیده گرفتن چرخش، صفحه را به‌جای چرخاندن، با چرخش «چرخ‌فلک» می‌کند. توصیه می‌کنیم تا زمانی که پشتیبانی بهبود یابد، از این انتقال به‌ندرت استفاده کنید.

نشانه‌گذاری (مفهوم اصلی جلو و پشت):

<div id="front" class="normal">
...
</div>
<div id="back" class="flipped">
    <div id="contact-page" class="page">
        <h1>Contact Page</h1>
    </div>
</div>

جاوا اسکریپت:

function flip(id) {
  // get a handle on the flippable region
  var front = getElement('front');
  var back = getElement('back');

  // again, just a simple way to see what the state is
  var classes = front.className.split(' ');
  var flipped = classes.indexOf('flipped');

  if (flipped >= 0) {
    // already flipped, so return to original
    front.className = 'normal';
    back.className = 'flipped';
    FLIPPED = false;
  } else {
    // do the flip
    front.className = 'flipped';
    back.className = 'normal';
    FLIPPED = true;
  }
}

«سرویس مقایسه قیمت»:

/*----------------------------flip transition */
#back,
#front {
  position: absolute;
  width: 100%;
  height: 100%;
  -webkit-backface-visibility: hidden;
  -webkit-transition-duration: .5s;
  -webkit-transform-style: preserve-3d;
}

.normal {
  -webkit-transform: rotateY(0deg);
}

.flipped {
  -webkit-user-select: element;
  -webkit-transform: rotateY(180deg);
}

اشکال‌زدایی شتاب سخت‌افزاری

اکنون که انتقال‌های پایه‌ای را پوشش دادیم، بیایید نگاهی به مکانیک نحوه عملکرد و ترکیب آن‌ها بیندازیم.

برای اینکه این جلسه اشکال‌زدایی جادویی اتفاق بیفتد، بیایید چند مرورگر و IDE انتخابی شما را راه‌اندازی کنیم. ابتدا Safari را از خط فرمان شروع کنید تا از برخی متغیرهای محیط اشکال‌زدایی استفاده کنید. من از Mac استفاده می‌کنم، بنابراین ممکن است فرمان‌ها براساس سیستم‌عامل شما متفاوت باشد. «پایانه» را باز کنید و عبارت زیر را تایپ کنید:

  • $> export CA_COLOR_OPAQUE=1
  • $> export CA_LOG_MEMORY_USAGE=1
  • $> /Applications/Safari.app/Contents/MacOS/Safari

با این کار، Safari با چند کمک‌کننده اشکال‌زدایی شروع می‌شود. CA_COLOR_OPAQUE نشان می‌دهد کدام عناصر واقعاً ترکیب‌بندی یا تسریع شده‌اند. CA_LOG_MEMORY_USAGE نشان می‌دهد که هنگام ارسال عملیات طراحی به فروشگاه پشتیبان، چقدر حافظه مصرف می‌کنیم. این بخش دقیقاً به شما می‌گوید که چقدر فشار بر دستگاه همراه وارد می‌کنید و احتمالاً نکاتی درباره اینکه چگونه استفاده از GPU ممکن است باتری دستگاه هدف را تخلیه کند ارائه می‌دهد.

اکنون Chrome را راه‌اندازی می‌کنیم تا بتوانیم اطلاعات خوبی درباره فریم در ثانیه (FPS) ببینیم:

  1. مرورگر وب Google Chrome را باز کنید.
  2. در نوار نشانی وب، about:flags را تایپ کنید.
  3. چند مورد به پایین پیمایش کنید و روی «فعال کردن» برای «شمارش‌گر FPS» کلیک کنید.

اگر این صفحه را در نسخه تقویت‌شده Chrome مشاهده کنید، شمارنده قرمز FPS را در گوشه بالا سمت چپ خواهید دید.

FPS در Chrome

از این طریق متوجه می‌شویم که شتاب سخت‌افزاری روشن است. همچنین به ما ایده‌ای می‌دهد درباره اینکه پویانمایی چگونه اجرا می‌شود و آیا نشتی دارید (پویانمایی‌های درحال اجرای مداوم که باید متوقف شوند).

راه دیگر برای تجسم واقعی شتاب سخت‌افزاری این است که همان صفحه را در Safari باز کنید (با متغیرهای محیطی که در بالا ذکر کردم). هر عنصر DOM شتاب‌یافته دارای ته‌رنگ قرمز است. این گزینه دقیقاً آنچه را که براساس لایه ترکیب‌بندی می‌شود به ما نشان می‌دهد. توجه داشته باشید که پیمایش سفید قرمز نیست زیرا شتاب‌دهی نشده است.

مخاطب ترکیبی

تنظیم مشابهی برای Chrome نیز در about:flags «Composited render layer borders» (مرزهای لایه رندر ترکیبی) دردسترس است.

راه عالی دیگر برای دیدن لایه‌های ترکیب‌شده، مشاهده نمونه نمایشی برگ‌های درحال ریزش WebKit درحین اعمال این حالت است.

برگ‌های مرکب

و درنهایت، برای درک واقعی عملکرد سخت‌افزار گرافیکی برنامه‌مان، بیایید نگاهی به نحوه مصرف حافظه بیندازیم. در اینجا می‌بینیم که ۱٫۳۸ مگابایت دستورالعمل طراحی را به میانگیرهای CoreAnimation در Mac OS ارسال می‌کنیم. میان‌گیرهای حافظه Core Animation بین OpenGL ES و GPU هم‌رسانی می‌شوند تا پیکسل‌های نهایی را که در صفحه می‌بینید ایجاد کنند.

Coreanimation 1

وقتی به‌سادگی اندازه پنجره مرورگر را تغییر می‌دهیم یا آن را بیشینه می‌کنیم، می‌بینیم که حافظه نیز گسترش می‌یابد.

Coreanimation 2

این کار به شما نشان می‌دهد که حافظه در دستگاه همراهتان چگونه مصرف می‌شود، البته فقط درصورتی‌که اندازه مرورگر را به ابعاد صحیح تغییر دهید. اگر درحال اشکال‌زدایی یا آزمایش برای محیط‌های iPhone هستید، اندازه را به ۴۸۰ پیکسل در ۳۲۰ پیکسل تغییر دهید. اکنون دقیقاً می‌دانیم شتاب سخت‌افزاری چگونه کار می‌کند و برای اشکال‌زدایی به چه چیزی نیاز است. خواندن درباره آن یک چیز است، اما دیدن واقعی بافرهای حافظه GPU که به‌صورت بصری کار می‌کنند، واقعاً دیدگاه را روشن می‌کند.

پشت صحنه: واکشی و ذخیره در حافظه نهان

اکنون زمان آن رسیده است که ذخیره‌سازی موقت صفحه و منابع را به سطح بالاتری ارتقا دهیم. بسیار شبیه به رویکردی که JQuery Mobile و چارچوب‌های مشابه استفاده می‌کنند، ما قصد داریم صفحات خود را با تماس‌های همزمان AJAX پیش‌واکشی و ذخیره کنیم.

بیایید به چند مشکل اصلی وب تلفن همراه و دلایلی که باید این کار را انجام دهیم بپردازیم:

  • واکشی: واکشی پیشاپیش صفحه‌های ما به کاربران اجازه می‌دهد برنامه را آفلاین کنند و همچنین باعث می‌شود بین کنش‌های پیمایش وقفه‌ای ایجاد نشود. البته نمی‌خواهیم وقتی دستگاه آنلاین می‌شود پهنای باند آن را مسدود کنیم، بنابراین باید از این ویژگی به‌ندرت استفاده کنیم.
  • ذخیره در حافظه نهان: در مرحله بعد، هنگام واکشی و ذخیره این صفحه‌ها در حافظه نهان، رویکرد هم‌زمان یا ناهم‌زمان می‌خواهیم. همچنین باید از localStorage استفاده کنیم (چون در دستگاه‌ها به‌خوبی پشتیبانی می‌شود) که متأسفانه ناهمگام نیست.
  • AJAX و تجزیه پاسخ: استفاده از innerHTML()‎ برای درج پاسخ AJAX در DOM خطرناک (و غیرقابل‌اعتماد؟) است. درعوض، از سازوکار قابل‌اعتمادی برای درج پاسخ AJAX و مدیریت تماس‌های هم‌زمان استفاده می‌کنیم. ما همچنین از برخی ویژگی‌های جدید HTML5 برای تجزیه xhr.responseText استفاده می‌کنیم.

بااستفاده از کد نمونه نمایشی «لغزاندن، برگرداندن، و چرخاندن»، کار را با افزودن چند صفحه فرعی و پیوند دادن به آن‌ها شروع می‌کنیم. سپس پیوندها را تجزیه می‌کنیم و انتقال‌ها را در یک چشم به‌هم زدن ایجاد می‌کنیم.

صفحه اصلی iPhone

نسخه نمایشی «واکشی و ذخیره در حافظه پنهان» را در اینجا ببینید.

همان‌طور که می‌بینید، ما در اینجا از نشانه‌گذاری معنایی استفاده می‌کنیم. فقط پیوندی به صفحه‌ای دیگر. صفحه فرزند از همان ساختار گره/کلاس صفحه والد پیروی می‌کند. We could take this a step further and use the data-* attribute for “page” nodes, etc. And here is the detail page (child) located in a separate html file (/demo2/home-detail.html) which will be loaded, cached and set up for transition on app load.

<div id="home-page" class="page">
  <h1>Home Page</h1>
  <a href="demo2/home-detail.html" class="fetch">Find out more about the home page!</a>
</div>

اکنون بیایید نگاهی به جاوا اسکریپت بیندازیم. برای سادگی، هرگونه کمک‌کننده یا بهینه‌سازی را از کد حذف می‌کنم. تنها کاری که اینجا انجام می‌دهیم این است که در آرایه مشخصی از گره‌های DOM حلقه می‌زنیم تا پیوندها را برای واکشی و ذخیره در حافظه نهان استخراج کنیم. توجه—برای این نسخه نمایشی، این روش fetchAndCache() در بارگیری صفحه فراخوانی می‌شود. در بخش بعدی، وقتی اتصال شبکه را شناسایی کنیم و زمان فراخوانی آن را تعیین کنیم، آن را بازسازی می‌کنیم.

var fetchAndCache = function() {
  // iterate through all nodes in this DOM to find all mobile pages we care about
  var pages = document.getElementsByClassName('page');

  for (var i = 0; i < pages.length; i++) {
    // find all links
    var pageLinks = pages[i].getElementsByTagName('a');

    for (var j = 0; j < pageLinks.length; j++) {
      var link = pageLinks[j];

      if (link.hasAttribute('href') &amp;&amp;
      //'#' in the href tells us that this page is already loaded in the DOM - and
      // that it links to a mobile transition/page
         !(/[\#]/g).test(link.href) &amp;&amp;
        //check for an explicit class name setting to fetch this link
        (link.className.indexOf('fetch') >= 0))  {
         //fetch each url concurrently
         var ai = new ajax(link,function(text,url){
              //insert the new mobile page into the DOM
             insertPages(text,url);
         });
         ai.doGet();
      }
    }
  }
};

ما بااستفاده از شیء «AJAX» از پس‌پردازش ناهمگام مناسب اطمینان حاصل می‌کنیم. توضیح پیشرفته‌تری درباره استفاده از localStorage در تماس AJAX در Working Off the Grid with HTML5 Offline وجود دارد. در این مثال، کاربرد اصلی ذخیره‌سازی در حافظه نهان را در هر درخواست و ارائه اشیای ذخیره‌شده در حافظه نهان را زمانی که سرور هرچیزی به‌جز پاسخ موفق (۲۰۰) برمی‌گرداند می‌بینید.

function processRequest () {
  if (req.readyState == 4) {
    if (req.status == 200) {
      if (supports_local_storage()) {
        localStorage[url] = req.responseText;
      }
      if (callback) callback(req.responseText,url);
    } else {
      // There is an error of some kind, use our cached copy (if available).
      if (!!localStorage[url]) {
        // We have some data cached, return that to the callback.
        callback(localStorage[url],url);
        return;
      }
    }
  }
}

متأسفانه، چون localStorage از UTF-16 برای کدبندی نویسه استفاده می‌کند، هر بایت تکی به‌صورت ۲ بایت ذخیره می‌شود که حد ذخیره‌سازی ما را از ۵ مگابایت به درمجموع ۲٫۶ مگابایت می‌رساند. دلیل اصلی واکشی و ذخیره کردن این صفحه‌ها/ نشان‌گذاری‌ها در حافظه پنهان خارج از محدوده حافظه پنهان برنامه در بخش بعدی توضیح داده شده است.

با پیشرفت‌های اخیر در عنصر iframe با HTML5، اکنون راهی ساده و مؤثر برای تجزیه responseText داریم که از تماس AJAX خود دریافت می‌کنیم. تجزیه‌کننده‌های جاوا اسکریپت ۳۰۰۰ خطی و عبارت‌های باقاعده زیادی وجود دارد که برچسب‌های دستورگان و غیره را برمی‌دارد. اما چرا اجازه ندهیم مرورگر کاری را که در آن بهترین است انجام دهد؟ در این مثال، می‌خواهیم responseText را در یک iframe پنهان موقت بنویسیم. ما از مشخصه HTML5 «جعبه شنی» استفاده می‌کنیم که اسکریپت‌ها را غیرفعال می‌کند و ویژگی‌های امنیتی زیادی ارائه می‌دهد…

از مشخصات: ویژگی sandbox، وقتی مشخص شود، مجموعه‌ای از محدودیت‌های اضافی را برای هر محتوایی که توسط iframe میزبانی می‌شود فعال می‌کند. مقدار آن باید مجموعه‌ای نامرتب از نشان‌های منحصربه‌فرد جداشده با فاصله باشد که به حروف بزرگ و کوچک ASCII حساس نباشند. مقادیر مجاز عبارتند از allow-forms،‏ allow-same-origin،‏ allow-scripts، و allow-top-navigation. وقتی این مشخصه تنظیم شود، محتوا به‌عنوان محتوایی از منبعی منحصربه‌فرد درنظر گرفته می‌شود، فرم‌ها و اسکریپت‌ها غیرفعال می‌شوند، پیوندها نمی‌توانند زمینه‌های مرور دیگر را هدف قرار دهند، و افزایه‌ها غیرفعال می‌شوند.

var insertPages = function(text, originalLink) {
  var frame = getFrame();
  //write the ajax response text to the frame and let
  //the browser do the work
  frame.write(text);

  //now we have a DOM to work with
  var incomingPages = frame.getElementsByClassName('page');

  var pageCount = incomingPages.length;
  for (var i = 0; i < pageCount; i++) {
    //the new page will always be at index 0 because
    //the last one just got popped off the stack with appendChild (below)
    var newPage = incomingPages[0];

    //stage the new pages to the left by default
    newPage.className = 'page stage-left';

    //find out where to insert
    var location = newPage.parentNode.id == 'back' ? 'back' : 'front';

    try {
      // mobile safari will not allow nodes to be transferred from one DOM to another so
      // we must use adoptNode()
      document.getElementById(location).appendChild(document.adoptNode(newPage));
    } catch(e) {
      // todo graceful degradation?
    }
  }
};

Safari به‌درستی از انتقال ضمنی گره از یک سند به سند دیگر خودداری می‌کند. اگر گره فرزند جدید در سند دیگری ایجاد شده باشد، خطایی ایجاد می‌شود. بنابراین در اینجا از adoptNode استفاده می‌کنیم و همه‌چیز خوب است.

پس چرا iframe؟ چرا فقط از innerHTML استفاده نمی‌کنید؟ اگرچه innerHTML اکنون بخشی از مشخصات HTML5 است، اما درج پاسخ از سرور (بد یا خوب) در یک منطقه کنترل‌نشده، اقدامی خطرناک است. درطول نوشتن این مقاله، نتوانستم کسی را پیدا کنم که از چیزی غیراز innerHTML استفاده کند. می‌دانم که JQuery از آن در هسته خود استفاده می‌کند و فقط درصورت استثنا، از جایگزین الحاق استفاده می‌کند. و JQuery Mobile نیز از آن استفاده می‌کند. بااین‌حال، من هیچ آزمایش سنگینی دررابطه‌با «توقف کارکرد تصادفی» innerHTML انجام نداده‌ام، اما دیدن همه پلاتفرم‌هایی که تحت‌تأثیر این موضوع قرار می‌گیرند بسیار جالب خواهد بود. همچنین جالب خواهد بود که ببینیم کدام رویکرد عملکرد بهتری دارد… من ادعاهایی از هر دو طرف در این مورد شنیده‌ام.

تشخیص، مدیریت، و نمایه‌سازی نوع شبکه

اکنون که می‌توانیم برنامه وب خود را میان‌گیری (یا حافظه پنهان پیش‌بینی‌کننده) کنیم، باید ویژگی‌های تشخیص اتصال مناسبی ارائه دهیم که برنامه ما را هوشمندتر کند. اینجاست که توسعه برنامه تلفن همراه نسبت‌به حالت‌های آنلاین/آفلاین و سرعت اتصال بسیار حساس می‌شود. The Network Information API را وارد کنید. هر بار که این ویژگی را در ارائه‌ای نشان می‌دهم، یکی از مخاطبان دستش را بالا می‌برد و می‌پرسد «برای چه کاری از آن استفاده کنم؟». بنابراین، در اینجا روشی احتمالی برای راه‌اندازی یک برنامه وب تلفن همراه بسیار هوشمند آورده شده است.

ابتدا سناریوی خسته‌کننده و رایج… هنگام تعامل با وب ازطریق دستگاه همراه در قطار سریع‌السیر، ممکن است شبکه در لحظات مختلف قطع شود و مناطق جغرافیایی مختلف ممکن است از سرعت‌های انتقال متفاوتی پشتیبانی کنند (برای مثال، HSPA یا 3G ممکن است در برخی مناطق شهری دردسترس باشد، اما مناطق دورافتاده ممکن است از فناوری‌های بسیار کندتر 2G پشتیبانی کنند). کد زیر اکثر سناریوهای اتصال را پوشش می‌دهد.

کد زیر این موارد را ارائه می‌دهد:

  • دسترسی آفلاین تا applicationCache.
  • تشخیص می‌دهد که نشانک‌گذاری شده و آفلاین است یا نه.
  • تغییر وضعیت از آفلاین به آنلاین و برعکس را تشخیص می‌دهد.
  • اتصال‌های کند را شناسایی می‌کند و محتوا را براساس نوع شبکه واکشی می‌کند.

باز هم، همه این ویژگی‌ها به کد بسیار کمی نیاز دارند. ابتدا رویدادها و سناریوهای بارگیری را شناسایی می‌کنیم:

window.addEventListener('load', function(e) {
 if (navigator.onLine) {
  // new page load
  processOnline();
 } else {
   // the app is probably already cached and (maybe) bookmarked...
   processOffline();
 }
}, false);

window.addEventListener("offline", function(e) {
  // we just lost our connection and entered offline mode, disable eternal link
  processOffline(e.type);
}, false);

window.addEventListener("online", function(e) {
  // just came back online, enable links
  processOnline(e.type);
}, false);

در EventListeners بالا، باید به کد خود بگوییم که آیا از یک رویداد یا یک درخواست صفحه واقعی یا بازآوری فراخوانی می‌شود. دلیل اصلی این است که رویداد onload بدنه هنگام جابه‌جایی بین حالت‌های آنلاین و آفلاین اجرا نمی‌شود.

در مرحله بعد، بررسی ساده‌ای برای رویداد ononline یا onload داریم. این کد پیوندهای غیرفعال را هنگام جابه‌جایی از حالت آفلاین به آنلاین بازنشانی می‌کند، اما اگر این برنامه پیچیده‌تر بود، ممکن بود منطقی را وارد کنید که واکشی محتوا را ازسر بگیرد یا UX را برای اتصالات متناوب مدیریت کند.

function processOnline(eventType) {

  setupApp();
  checkAppCache();

  // reset our once disabled offline links
  if (eventType) {
    for (var i = 0; i < disabledLinks.length; i++) {
      disabledLinks[i].onclick = null;
    }
  }
}

همین موضوع برای processOffline() هم صدق می‌کند. در اینجا می‌توانید برنامه‌تان را برای حالت آفلاین دستکاری کنید و سعی کنید تراکنش‌هایی را که در پشت صحنه درحال انجام بودند بازیابی کنید. کد زیر همه پیوندهای خارجی ما را پیدا می‌کند و آن‌ها را غیرفعال می‌کند—کاربران را برای همیشه در برنامه آفلاین ما گیر می‌اندازد، موهاهاها!

function processOffline() {
  setupApp();

  // disable external links until we come back - setting the bounds of app
  disabledLinks = getUnconvertedLinks(document);

  // helper for onlcick below
  var onclickHelper = function(e) {
    return function(f) {
      alert('This app is currently offline and cannot access the hotness');return false;
    }
  };

  for (var i = 0; i < disabledLinks.length; i++) {
    if (disabledLinks[i].onclick == null) {
      //alert user we're not online
      disabledLinks[i].onclick = onclickHelper(disabledLinks[i].href);

    }
  }
}

بسیار خوب، حالا برویم سراغ چیزهای خوب. اکنون که برنامه ما می‌داند در چه وضعیت اتصالی قرار دارد، می‌توانیم نوع اتصال را نیز هنگام آنلاین بودن بررسی کنیم و براساس آن تنظیمات را انجام دهیم. در نظرات مربوط به هر اتصال، بارگیری و تأخیر ارائه‌دهندگان معمول در امریکای شمالی را فهرست کرده‌ام.

function setupApp(){
  // create a custom object if navigator.connection isn't available
  var connection = navigator.connection || {'type':'0'};
  if (connection.type == 2 || connection.type == 1) {
      //wifi/ethernet
      //Coffee Wifi latency: ~75ms-200ms
      //Home Wifi latency: ~25-35ms
      //Coffee Wifi DL speed: ~550kbps-650kbps
      //Home Wifi DL speed: ~1000kbps-2000kbps
      fetchAndCache(true);
  } else if (connection.type == 3) {
  //edge
      //ATT Edge latency: ~400-600ms
      //ATT Edge DL speed: ~2-10kbps
      fetchAndCache(false);
  } else if (connection.type == 2) {
      //3g
      //ATT 3G latency: ~400ms
      //Verizon 3G latency: ~150-250ms
      //ATT 3G DL speed: ~60-100kbps
      //Verizon 3G DL speed: ~20-70kbps
      fetchAndCache(false);
  } else {
  //unknown
      fetchAndCache(true);
  }
}

There are numerous adjustments we could make to our fetchAndCache process, but all I did here was tell it to fetch the resources asynchronous (true) or synchronous (false) for a given connection.

خط زمان درخواست Edge (همگام)

همگام‌سازی Edge

خط زمان درخواست Wi-Fi (ناهمگام)

WIFI Async

این کار امکان تنظیم تجربه کاربری را براساس اتصال‌های کند یا سریع فراهم می‌کند. این به‌هیچ‌وجه راه‌حل نهایی نیست. کار دیگری که باید انجام شود این است که وقتی روی پیوندی کلیک می‌شود (در اتصالات کند)، درحالی‌که برنامه ممکن است هنوز درحال واکشی صفحه آن پیوند در پس‌زمینه باشد، یک مدال بارگیری نمایش داده شود. نکته مهم در اینجا کاهش تأخیرها و درعین‌حال بهره‌برداری از قابلیت‌های کامل اتصال کاربر با جدیدترین و بهترین ویژگی‌هایی است که HTML5 ارائه می‌دهد. نمونه نمایشی تشخیص شبکه را در اینجا ببینید.

نتیجه‌گیری

سفر در مسیر برنامه‌های HTML5 تلفن همراه تازه شروع شده است. اکنون شما پایه‌های بسیار ساده و اساسی یک «چارچوب» تلفن همراه را می‌بینید که صرفاً براساس HTML5 و فناوری‌های پشتیبانی‌کننده آن ساخته شده است. به‌نظرم مهم است که توسعه‌دهندگان با این ویژگی‌ها کار کنند و آن‌ها را در هسته خودشان و نه به‌صورت پوشانده‌شده با یک بسته‌بندی، مورد توجه قرار دهند.