مدل لایه
مقدمه
برای اکثر توسعهدهندگان وب، مدل اساسی صفحه وب DOM است. پرداز معمولاً فرایند مبهم تبدیل این نمایش صفحه به تصویر روی صفحهنمایش است. مرورگرهای مدرن در سالهای اخیر نحوه عملکرد رندرینگ را تغییر دادهاند تا از کارتهای گرافیک بهره ببرند: این موضوع اغلب بهطور مبهم بهعنوان «شتاب سختافزاری» نامیده میشود. وقتی درباره یک صفحه وب معمولی (یعنی نه Canvas2D یا WebGL) صحبت میکنیم، این اصطلاح واقعاً به چه معناست؟ این مقاله مدل پایهای را توضیح میدهد که زیربنای پرداز زدن محتوای وب با شتاب سختافزاری در Chrome است.
هشدارهای بزرگ و مهم
در اینجا درباره WebKit صحبت میکنیم و بهطور مشخصتر درباره درگاه Chromium مربوط به WebKit صحبت میکنیم. این مقاله جزئیات پیادهسازی Chrome را پوشش میدهد، نه ویژگیهای پلاتفرم وب. پلاتفرم وب و استانداردها این سطح از جزئیات پیادهسازی را کدگذاری نمیکنند، بنابراین هیچ تضمینی وجود ندارد که هر چیزی در این مقاله برای مرورگرهای دیگر اعمال شود، اما دانش داخلی با این وجود میتواند برای اشکالزدایی پیشرفته و تنظیم عملکرد مفید باشد.
همچنین توجه داشته باشید که کل این مقاله درباره بخش اصلی معماری پردازش Chrome است که بهسرعت درحال تغییر است. این مقاله تلاش میکند فقط مواردی را پوشش دهد که احتمالاً تغییر نخواهند کرد، اما تضمینی وجود ندارد که همه آنها تا شش ماه دیگر همچنان قابلاجرا باشند.
مهم است بدانید که Chrome مدتی است دو مسیر پردازشی متفاوت دارد: مسیر شتاب سختافزاری و مسیر نرمافزاری قدیمیتر. تا زمان نگارش این مطلب، همه صفحهها در Windows، ChromeOS، و Chrome ویژه Android از مسیر شتاب سختافزاری عبور میکنند. در Mac و Linux، فقط صفحههایی که برای برخیاز محتوایشان به ترکیببندی نیاز دارند از مسیر شتابیافته استفاده میکنند (برای اطلاعات بیشتر درباره آنچه به ترکیببندی نیاز دارد، به زیر مراجعه کنید)، اما بهزودی همه صفحهها در آنجا نیز از مسیر شتابیافته استفاده خواهند کرد.
درنهایت، نگاهی به موتور پردازش و ویژگیهای آن که تأثیر زیادی بر عملکرد دارند میاندازیم. هنگام تلاش برای بهبود عملکرد سایت خود، درک مدل لایه میتواند مفید باشد، اما همچنین آسان است که به خودتان آسیب بزنید: لایهها ساختارهای مفیدی هستند، اما ایجاد تعداد زیادی از آنها میتواند سربار را در سراسر پشته گرافیکی معرفی کند. ازقبل به شما هشدار داده شده است!
از DOM به صفحه
معرفی لایهها
وقتی صفحهای بار میشود و تجزیه میشود، در مرورگر بهصورت ساختاری نمایش داده میشود که بسیاری از توسعهدهندگان وب با آن آشنا هستند: DOM. بااینحال، هنگام رندر کردن صفحه، مرورگر یک سری نمایشهای واسطه دارد که مستقیماً درمعرض دید توسعهدهندگان قرار نمیگیرد. مهمترین این ساختارها لایه است.
در Chrome درواقع چندین نوع مختلف لایه وجود دارد: RenderLayers که مسئول زیردرختهای DOM است، و GraphicsLayers که مسئول زیردرختهای RenderLayers است. مورد دوم برای ما در اینجا جالبتر است، زیرا GraphicsLayers همان چیزی است که بهعنوان بافت در GPU بارگذاری میشود. از اینجا به بعد، برای اشاره به GraphicsLayer فقط از کلمه «لایه» استفاده میکنم.
توضیح کوتاه درباره اصطلاحات واحد پردازش گرافیکی: بافت چیست؟ آن را بهعنوان تصویر بیتمپ درنظر بگیرید که از حافظه اصلی (یعنی RAM) به حافظه ویدیو (یعنی VRAM، در GPU) منتقل شده است. وقتی بافت روی GPU قرار گرفت، میتوانید آن را به هندسه مش نگاشت کنید -- در بازیهای ویدیویی یا برنامههای CAD، از این تکنیک برای دادن «پوست» به مدلهای سهبعدی اسکلتی استفاده میشود. Chrome از بافتها برای انتقال بخشهایی از محتوای صفحه وب به GPU استفاده میکند. بافتها را میتوان با اعمال آنها روی یک مش مستطیلی واقعاً ساده، با هزینه کم به موقعیتها و تبدیلهای مختلف نگاشت کرد. این نحوه عملکرد CSS سهبعدی است و برای پیمایش سریع نیز عالی است -- اما بعداً درباره هر دو اینها بیشتر صحبت میکنیم.
بیایید به چند مثال نگاه کنیم تا مفهوم لایه را توضیح دهیم.
ابزار بسیار مفیدی که هنگام مطالعه لایهها در Chrome وجود دارد، پرچم «نمایش حاشیههای لایه ترکیبی» در تنظیمات (یعنی نماد چرخدنده کوچک) در Dev Tools، تحت عنوان «ارائه» است. این گزینه بهسادگی محل لایهها را روی صفحه برجسته میکند. بیایید آن را روشن کنیم. این نماگرفتها و نمونهها همگی از جدیدترین Chrome Canary، یعنی Chrome 27 در زمان نوشتن این مقاله، گرفته شدهاند.
شکل ۱: صفحه تکلایه
<!doctype html>
<html>
<body>
<div>I am a strange root.</div>
</body>
</html>
این صفحه فقط یک لایه دارد. شبکه آبی نشاندهنده کاشیها است که میتوانید آنها را بهعنوان زیرواحدهای لایهای درنظر بگیرید که Chrome از آنها برای بارگذاری بخشهایی از یک لایه بزرگ در GPU استفاده میکند. اینجا واقعاً مهم نیستند.
شکل ۲: عنصری در لایه خودش
<!doctype html>
<html>
<body>
<div style="transform: rotateY(30deg) rotateX(-30deg); width: 200px;">
I am a strange root.
</div>
</body>
</html>
با قرار دادن یک ویژگی CSS سهبعدی روی <div> که آن را میچرخاند، میتوانیم ببینیم وقتی یک عنصر لایه خودش را میگیرد چه شکلی میشود: به حاشیه نارنجی توجه کنید که یک لایه را در این نما مشخص میکند.
معیارهای ساختن لایه
چه چیز دیگری لایه خودش را دارد؟ اکتشافات Chrome در اینجا درطول زمان تکامل یافته است و همچنان ادامه دارد، اما درحالحاضر هریک از موارد زیر باعث ایجاد لایه میشود:
- خصوصیتهای CSS تبدیل سهبعدی یا پرسپکتیو
<video>عنصر از رمزگشایی ویدیو با شتاب سختافزاری استفاده میکنند- عناصر
<canvas>با زمینه سهبعدی (WebGL) یا زمینه دوبعدی شتابیافته - افزونههای ترکیبی (مانند Flash)
- عناصر دارای پویانمایی CSS برای ماتی یا استفاده از تبدیل پویانماییشده
- عناصر با فیلترهای CSS شتابیافته
- عنصر دارای نسلی است که لایه ترکیببندی دارد (به عبارت دیگر، اگر عنصر دارای عنصر فرزندی باشد که در لایه خودش قرار دارد)
- عنصر دارای خواهر یا برادری با شاخص z پایینتر است که لایه ترکیبی دارد (به عبارت دیگر، روی لایه ترکیبی ارائه شده است)
پیامدهای عملی: پویانمایی
همچنین میتوانیم لایهها را جابهجا کنیم که این کار آنها را برای پویانمایی بسیار مفید میکند.
شکل ۳: لایههای پویانماییشده
<!doctype html>
<html>
<head>
<style>
div {
animation-duration: 5s;
animation-name: slide;
animation-iteration-count: infinite;
animation-direction: alternate;
width: 200px;
height: 200px;
margin: 100px;
background-color: gray;
}
@keyframes slide {
from {
transform: rotate(0deg);
}
to {
transform: rotate(120deg);
}
}
</style>
</head>
<body>
<div>I am a strange root.</div>
</body>
</html>
همانطور که قبلاً ذکر شد، لایهها برای جابهجایی در محتوای وب ایستا واقعاً مفید هستند. در حالت پایه، Chrome محتوای لایه را قبلاز بارگذاری در GPU بهعنوان بافت، در نقشه بیتی نرمافزار رنگآمیزی میکند. اگر آن محتوا در آینده تغییر نکند، نیازی به بازرسم ندارد. این چیز خوبی است: رنگآمیزی مجدد زمان میبرد که میتواند صرف کارهای دیگر شود، مانند اجرای جاوا اسکریپت، و اگر رنگآمیزی طولانی باشد باعث ایجاد مشکل یا تأخیر در پویانماییها میشود.
برای مثال، این نمای خط زمان Dev Tools را ببینید: درحالیکه این لایه به جلو و عقب میچرخد، هیچ عملیات رنگآمیزی وجود ندارد.
نامعتبر است! رنگآمیزی مجدد
اما اگر محتوای لایه تغییر کند، باید دوباره رنگآمیزی شود.
شکل ۴: لایههای بازرنگی
<!doctype html>
<html>
<head>
<style>
div {
animation-duration: 5s;
animation-name: slide;
animation-iteration-count: infinite;
animation-direction: alternate;
width: 200px;
height: 200px;
margin: 100px;
background-color: gray;
}
@keyframes slide {
from {
transform: rotate(0deg);
}
to {
transform: rotate(120deg);
}
}
</style>
</head>
<body>
<div id="foo">I am a strange root.</div>
<input id="paint" type="button" value="repaint">
<script>
var w = 200;
document.getElementById('paint').onclick = function() {
document.getElementById('foo').style.width = (w++) + 'px';
}
</script>
</body>
</html>
هربار که روی عنصر ورودی کلیک میشود، عنصر چرخان ۱ پیکسل عریضتر میشود. این کار باعث بازآرایی و بازرنگی کل عنصر میشود که در این مورد کل لایه است.
یک راه خوب برای دیدن آنچه درحال رنگآمیزی است، استفاده از ابزار «نمایش مستطیلهای رنگآمیزی» در Dev Tools است که در زیر عنوان «پرداخت» در تنظیمات Dev Tools نیز قرار دارد. پساز روشن کردن آن، توجه کنید که وقتی روی دکمه کلیک میشود، هم عنصر پویانماییشده و هم دکمه به رنگ قرمز چشمک میزنند.
رویدادهای رنگآمیزی در خط زمان Dev Tools نیز نشان داده میشود. خوانندگان تیزبین ممکن است متوجه شوند که دو رویداد رنگآمیزی در آنجا وجود دارد: یکی برای لایه، و دیگری برای خود دکمه، که وقتی به حالت فشرده یا از آن تغییر میکند، دوباره رنگآمیزی میشود.
توجه داشته باشید که Chrome همیشه نیازی به رنگآمیزی مجدد کل لایه ندارد، بلکه سعی میکند هوشمندانه عمل کند و فقط بخشی از DOM را که نامعتبر شده است رنگآمیزی مجدد کند. در این مورد، عنصر DOM که اصلاح کردیم اندازه کل لایه است. اما در بسیاری از موارد دیگر، عناصر DOM زیادی در یک لایه وجود خواهد داشت.
یک سؤال بدیهی بعدی این است که چه چیزی باعث باطل شدن و اجبار به رنگآمیزی مجدد میشود. پاسخ دادن به این سؤال بهطور کامل دشوار است زیرا موارد حاشیهای زیادی وجود دارد که میتواند باعث باطل شدن شود. رایجترین دلیل، کثیف کردن DOM با دستکاری سبکهای CSS یا ایجاد چیدمان مجدد است. تونی جنتیلکور پست وبلاگ عالیای درباره علت بازچینی دارد و استویان استفانوف مقالهای دارد که رنگآمیزی را با جزئیات بیشتری پوشش میدهد (اما فقط با رنگآمیزی تمام میشود، نه این ترکیببندیهای فانتزی).
بهترین راه برای فهمیدن اینکه آیا این موضوع بر چیزی که روی آن کار میکنید تأثیر میگذارد یا نه، استفاده از ابزارهای Dev Tools Timeline و Show Paint Rects است تا ببینید آیا زمانی که نمیخواهید دوباره نقاشی میکنید یا نه، سپس سعی کنید جایی را که DOM را درست قبل از آن چیدمان مجدد/نقاشی مجدد کثیف کردهاید شناسایی کنید. اگر رنگآمیزی اجتنابناپذیر است اما بهنظر میرسد بیشازحد طول میکشد، مقاله Eberhard Gräther درباره حالت رنگآمیزی مداوم در Dev Tools را بررسی کنید.
درحال آمادهسازی: DOM به صفحه
پس Chrome چگونه DOM را به تصویر صفحه تبدیل میکند؟ ازنظر مفهومی، این مدل:
- مدل شیءگرای سند را میگیرد و آن را به لایههای مختلف تقسیم میکند
- هریک از این لایهها را بهطور مستقل در نگاشتهای بیتی نرمافزار رنگآمیزی میکند
- آنها را بهعنوان بافت در GPU بارگذاری میکند
- لایههای مختلف را باهم ترکیب میکند و تصویر نهایی صفحهنمایش را میسازد.
همه اینها باید اولین باری که Chrome قاب صفحه وب را تولید میکند اتفاق بیفتد. اما سپس میتواند برای فریمهای بعدی از چند میانبر استفاده کند:
- اگر برخیاز خصوصیتهای CSS تغییر کند، لازم نیست چیزی دوباره رنگآمیزی شود. Chrome میتواند لایههای موجود را که ازقبل بهعنوان بافت در GPU قرار دارند، اما با ویژگیهای ترکیببندی متفاوت (مثلاً در موقعیتهای مختلف، با شفافیتهای مختلف، و غیره) دوباره ترکیببندی کند.
- اگر بخشی از لایه نامعتبر شود، دوباره رنگآمیزی و بارگذاری میشود. اگر محتوای آن ثابت بماند اما ویژگیهای ترکیبی آن تغییر کند (مثلاً ترجمه شود یا ماتی آن تغییر کند)، Chrome میتواند آن را در GPU رها کند و برای ایجاد قاب جدید دوباره ترکیب کند.
همانطور که اکنون باید واضح باشد، مدل ترکیببندی مبتنی بر لایه تأثیرات عمیقی بر عملکرد رندرینگ دارد. ترکیببندی در مقایسه با زمانی که چیزی نیاز به رنگآمیزی ندارد، ارزان است، بنابراین اجتناب از رنگآمیزی مجدد لایهها یک هدف کلی خوب هنگام تلاش برای اشکالزدایی عملکرد رندر است. توسعهدهندگان باتجربه به فهرست راهاندازهای ترکیببندی در بالا نگاه میکنند و متوجه میشوند که بهراحتی میتوان ایجاد لایهها را اجباری کرد. اما مراقب باشید که آنها را کورکورانه ایجاد نکنید، زیرا رایگان نیستند: آنها حافظه را در RAM سیستم و در GPU (بهویژه در دستگاههای همراه محدود) اشغال میکنند و داشتن تعداد زیادی از آنها میتواند سربار دیگری را در منطق ایجاد کند که کدامیک قابلمشاهده هستند. بسیاری از لایهها همچنین میتوانند زمان صرفشده برای شطرنجیسازی را افزایش دهند، اگر لایهها بزرگ باشند و همپوشانی زیادی داشته باشند که قبلاً نداشتند، که منجر به چیزی میشود که گاهیاوقات به آن «overdraw» میگویند. بنابراین از دانش خود عاقلانه استفاده کنید!
فعلاً همین بود. منتظر چند مقاله دیگر درباره پیامدهای عملی مدل لایه باشید.