ترکیببندی جایی است که بخشهای رنگشده صفحه برای نمایش در صفحهنمایش کنار هم قرار میگیرند. پویانماییهای غیرترکیبی به کار بیشتری نیاز دارند و ممکن است در تلفنهای ردهپایین یا زمانی که تکالیف سنگین ازنظر عملکرد در رشته اصلی اجرا میشوند، نامنظم (غیرروان) بهنظر برسند.
دو عامل کلیدی در این زمینه وجود دارد که بر عملکرد صفحه تأثیر میگذارد: تعداد لایههای ترکیبکننده که باید مدیریت شوند و ویژگیهایی که برای پویانماییها استفاده میکنید.
خلاصه
- برای پویانماییهایتان، به تغییرات تبدیل و شفافیت پایبند باشید.
- عناصر متحرک را با
will-changeیاtranslateZتبلیغ کنید. - از استفاده بیشازحد از قوانین تبلیغ خودداری کنید؛ لایهها به حافظه و مدیریت نیاز دارند.
استفاده از تغییرات تبدیل و ماتی برای پویانماییها
بهترین نسخه خط لوله پیکسل از چیدمان و رنگآمیزی اجتناب میکند و فقط به تغییرات ترکیببندی نیاز دارد:
برای دستیابی به این هدف، باید به تغییر ویژگیهایی پایبند باشید که فقط توسط ترکیبکننده قابلمدیریت هستند. امروزه فقط دو ویژگی وجود دارد که این موضوع برای آنها صادق است - transform و opacity:
هشدار برای استفاده از transform و opacity این است که عنصری که این ویژگیها را در آن تغییر میدهید باید در لایه ترکیبکننده خودش باشد. برای ایجاد لایه باید عنصر را ارتقا دهید که در ادامه به آن خواهیم پرداخت.
عناصری را که میخواهید پویانمایی کنید ارتقا دهید
همانطور که در بخش «سادهسازی پیچیدگی رنگآمیزی و کاهش نواحی رنگآمیزی» اشاره کردیم، باید عناصری را که قصد دارید پویانمایی کنید (در حد معقول، زیادهروی نکنید!) به لایه خودشان ارتقا دهید:
.moving-element {
will-change: transform;
}
یا برای مرورگرهای قدیمیتر، یا مرورگرهایی که از will-change پشتیبانی نمیکنند:
.moving-element {
transform: translateZ(0);
}
مدیریت لایهها و جلوگیری از انفجار لایهها
شاید وسوسهانگیز باشد که بدانید لایهها اغلب به عملکرد کمک میکنند تا همه عناصر صفحه شما را با چیزی شبیه به موارد زیر ارتقا دهند:
* {
will-change: transform;
transform: translateZ(0);
}
که این روشی غیرمستقیم برای گفتن این است که میخواهید تکتک عناصر صفحه را تبلیغ کنید. مشکل اینجا است که هر لایهای که ایجاد میکنید به حافظه و مدیریت نیاز دارد و این کار رایگان نیست. درواقع، در دستگاههایی با حافظه محدود، تأثیر بر عملکرد میتواند بسیار بیشتر از هرگونه مزیت ایجاد لایه باشد. بافتهای هر لایه باید در GPU بارگذاری شود، بنابراین محدودیتهای بیشتری ازنظر پهنای باند بین CPU و GPU و حافظه دردسترس برای بافتها در GPU وجود دارد.
استفاده از Chrome DevTools برای درک لایهها در برنامه
برای درک لایهها در برنامهتان و اینکه چرا یک عنصر دارای لایه است، باید Paint profiler را در «خط زمان» Chrome DevTools فعال کنید:
وقتی این گزینه روشن است، باید ضبط کنید. وقتی ضبط تمام شد، میتوانید روی فریمهای تکی کلیک کنید که بین نوارهای فریم در ثانیه و جزئیات قرار دارد:
با کلیک کردن روی این گزینه، گزینه جدیدی در جزئیات به شما ارائه میشود: برگه لایه.
این گزینه نمای جدیدی را نشان میدهد که به شما امکان میدهد درطول آن قاب، همه لایهها را بچرخانید، اسکن کنید، و روی آنها بزرگنمایی کنید، و همچنین دلایل ایجاد هر لایه را ببینید.
بااستفاده از این نما میتوانید تعداد لایههایی را که دارید ردیابی کنید. اگر درطول کنشهای مهم ازنظر عملکرد مانند پیمایش یا انتقال، زمان زیادی را صرف ترکیببندی میکنید (باید حدود ۴ تا ۵ میلیثانیه را هدف قرار دهید)، میتوانید از اطلاعات اینجا برای دیدن تعداد لایههایی که دارید و دلیل ایجاد آنها استفاده کنید و از آنجا تعداد لایهها را در برنامهتان مدیریت کنید.