Renderowanie kodu HTML i interaktywności po stronie klienta

Renderowanie kodu HTML za pomocą JavaScriptu różni się od renderowania kodu HTML wysyłanego przez serwer, co może mieć wpływ na wydajność. Z tego przewodnika dowiesz się, jaka jest różnica między tymi pojęciami i co możesz zrobić, aby zachować wydajność renderowania witryny, zwłaszcza w przypadku interakcji.

Przeglądarki bardzo dobrze radzą sobie z analizowaniem i renderowaniem kodu HTML w przypadku witryn, które korzystają z wbudowanej logiki nawigacji przeglądarki – czasami nazywa się to „tradycyjnym wczytywaniem strony” lub „nawigacją twardą”. Takie witryny są czasami nazywane aplikacjami wielostronicowymi (MPA).

Deweloperzy mogą jednak obejść domyślne ustawienia przeglądarki, aby dostosować je do potrzeb aplikacji. Dotyczy to zwłaszcza witryn korzystających ze wzorca aplikacji jednostronicowej (SPA), który dynamicznie tworzy duże części kodu HTML/DOM na kliencie za pomocą JavaScriptu. Ten wzorzec projektowy nazywa się renderowaniem po stronie klienta. Jeśli wymaga zbyt dużej ilości pracy, może mieć wpływ na interakcję do kolejnego wyrenderowania (INP) w witrynie.

Ten przewodnik pomoże Ci ocenić różnicę między używaniem kodu HTML wysyłanego przez serwer do przeglądarki a tworzeniem go na kliencie za pomocą JavaScriptu oraz dowiedzieć się, jak ten drugi sposób może powodować duże opóźnienia interakcji w kluczowych momentach.

Jak przeglądarka renderuje kod HTML dostarczony przez serwer.

Wzorzec nawigacji używany w tradycyjnych wczytywaniach stron polega na odbieraniu kodu HTML z serwera przy każdej nawigacji. Jeśli wpiszesz adres URL na pasku adresu przeglądarki lub klikniesz link w aplikacji MPA, nastąpi taka seria zdarzeń:

  1. Przeglądarka wysyła żądanie nawigacji dla podanego adresu URL.
  2. Serwer odpowiada za pomocą kodu HTML we fragmentach.

Ostatni krok jest kluczowy. Jest to też jedna z najbardziej podstawowych optymalizacji wydajności w wymianie danych między serwerem a przeglądarką, znana jako strumieniowanie. Jeśli serwer może zacząć wysyłać kod HTML jak najszybciej, a przeglądarka nie czeka na całą odpowiedź, może ona przetwarzać kod HTML we fragmentach w miarę ich docierania.

Zrzut ekranu przedstawiający analizę kodu HTML wysłanego przez serwer, zwizualizowaną w panelu wydajności Narzędzi deweloperskich w Chrome. Gdy kod HTML jest przesyłany strumieniowo, jego fragmenty są przetwarzane w ramach wielu krótszych zadań, a renderowanie odbywa się przyrostowo.
Analiza i renderowanie kodu HTML dostarczonego przez serwer, zwizualizowane w panelu wydajności Narzędzi deweloperskich w Chrome. Zadania związane z analizowaniem kodu HTML i renderowaniem go są podzielone na fragmenty.

Podobnie jak większość działań w przeglądarce, analizowanie kodu HTML odbywa się w ramach zadań. Gdy kod HTML jest przesyłany strumieniowo z serwera do przeglądarki, przeglądarka optymalizuje jego analizę, wykonując ją stopniowo, gdy fragmenty tego strumienia docierają w częściach. W rezultacie przeglądarka okresowo przekazuje kontrolę wątkowi głównemu po przetworzeniu każdego fragmentu, co pozwala uniknąć długich zadań. Oznacza to, że podczas analizowania kodu HTML mogą być wykonywane inne zadania, w tym przyrostowe renderowanie niezbędne do wyświetlenia strony użytkownikowi, a także przetwarzanie interakcji użytkownika, które mogą wystąpić podczas kluczowego okresu uruchamiania strony. Takie podejście przekłada się na lepszy wynik interakcji do kolejnego wyrenderowania (INP) strony.

Wniosek? Gdy przesyłasz strumieniowo kod HTML z serwera, otrzymujesz przyrostowe analizowanie i renderowanie kodu HTML oraz automatyczne przekazywanie do wątku głównego bez dodatkowych opłat. W przypadku renderowania po stronie klienta nie jest to możliwe.

Jak przeglądarka renderuje kod HTML dostarczany przez JavaScript

Każde żądanie nawigacji do strony wymaga dostarczenia przez serwer pewnej ilości kodu HTML, ale niektóre witryny używają wzorca SPA. W tym przypadku serwer często dostarcza minimalną początkową treść HTML, a następnie klient wypełnia główny obszar strony kodem HTML utworzonym na podstawie danych pobranych z serwera. Kolejne nawigacje – czasami nazywane w tym przypadku „nawigacjami miękkimi” – są obsługiwane całkowicie przez JavaScript, który wypełnia stronę nowym kodem HTML.

Renderowanie po stronie klienta może też występować w przypadku aplikacji innych niż SPA, gdy kod HTML jest dynamicznie dodawany do modelu DOM za pomocą JavaScriptu.

Istnieje kilka typowych sposobów tworzenia kodu HTML lub dodawania go do DOM za pomocą JavaScriptu:

  1. Właściwość innerHTML umożliwia ustawienie zawartości istniejącego elementu za pomocą ciągu znaków, który przeglądarka analizuje i przekształca w DOM.
  2. Metoda document.createElement umożliwia tworzenie nowych elementów, które można dodać do DOM bez użycia analizy kodu HTML w przeglądarce.
  3. Metoda document.write umożliwia zapisanie kodu HTML w dokumencie (a przeglądarka go analizuje, tak jak w podejściu 1). Jednak z wielu powodów używanie document.write jest zdecydowanie odradzane.
Zrzut ekranu przedstawiający analizę kodu HTML renderowanego za pomocą JavaScriptu, zwizualizowaną w panelu wydajności Narzędzi deweloperskich w Chrome. Praca jest wykonywana w jednym długim zadaniu, które blokuje wątek główny.
Analizowanie i renderowanie kodu HTML za pomocą JavaScriptu po stronie klienta, jak pokazano w panelu wydajności Narzędzi deweloperskich w Chrome. Zadania związane z analizą i renderowaniem nie są podzielone na fragmenty, co powoduje, że długie zadanie blokuje wątek główny.

Konsekwencje tworzenia kodu HTML/DOM za pomocą JavaScriptu po stronie klienta mogą być znaczące:

  • W przeciwieństwie do kodu HTML przesyłanego strumieniowo przez serwer w odpowiedzi na żądanie nawigacji zadania JavaScriptu na kliencie nie są automatycznie dzielone na fragmenty, co może skutkować długimi zadaniami, które blokują wątek główny. Oznacza to, że jeśli tworzysz zbyt dużo kodu HTML/DOM naraz po stronie klienta, może to mieć negatywny wpływ na INP strony.
  • Jeśli kod HTML jest tworzony na kliencie podczas uruchamiania, zasoby, do których się odwołuje, nie zostaną wykryte przez skaner wstępnego wczytywania przeglądarki. Z pewnością będzie to miało negatywny wpływ na największe wyrenderowanie treści (LCP) na stronie. Chociaż nie jest to problem z wydajnością w czasie działania (ale problem z opóźnieniem sieci podczas pobierania ważnych zasobów), nie chcesz, aby na LCP Twojej witryny wpływało pominięcie tej podstawowej optymalizacji wydajności przeglądarki.

Co możesz zrobić, aby zmniejszyć wpływ renderowania po stronie klienta na wydajność

Jeśli Twoja witryna w dużym stopniu opiera się na renderowaniu po stronie klienta i zauważasz niskie wartości INP w danych zgromadzonych, możesz się zastanawiać, czy renderowanie po stronie klienta ma coś wspólnego z tym problemem. Jeśli na przykład Twoja witryna jest aplikacją jednostronicową, dane zgromadzone przez użytkowników mogą ujawnić interakcje, które wymagają znacznego nakładu pracy przy renderowaniu.

Niezależnie od przyczyny, oto kilka potencjalnych przyczyn, które możesz sprawdzić, aby przywrócić prawidłowe działanie.

Podaj jak najwięcej kodu HTML z serwera.

Jak wspomnieliśmy wcześniej, przeglądarka domyślnie obsługuje kod HTML z serwera w bardzo wydajny sposób. Podzieli on analizę i renderowanie kodu HTML w sposób, który pozwoli uniknąć długich zadań i zoptymalizuje łączny czas wątku głównego. Prowadzi to do skrócenia łącznego czasu blokowania (TBT), który jest silnie skorelowany ze wskaźnikiem INP.

Do tworzenia witryny możesz używać platformy frontendowej. Jeśli tak, upewnij się, że renderujesz kod HTML komponentu na serwerze. Ograniczy to ilość początkowego renderowania po stronie klienta, którego wymaga Twoja witryna, i powinno poprawić wrażenia użytkowników.

  • W przypadku Reacta do renderowania kodu HTML na serwerze użyj interfejsu Server DOM API. Pamiętaj jednak, że tradycyjna metoda renderowania po stronie serwera wykorzystuje podejście synchroniczne, co może prowadzić do dłuższego czasu do pierwszego bajtu (TTFB), a także do pogorszenia innych wskaźników, takich jak pierwsze wyrenderowanie treści (FCP) i LCP. Jeśli to możliwe, używaj interfejsów API do strumieniowego przesyłania danych w Node.js lub innych środowiskach wykonawczych JavaScriptu, aby serwer mógł jak najszybciej rozpocząć przesyłanie kodu HTML do przeglądarki. Next.js – platforma oparta na React – domyślnie udostępnia wiele sprawdzonych metod. Oprócz automatycznego renderowania kodu HTML na serwerze może też statycznie generować kod HTML dla stron, które nie zmieniają się w zależności od kontekstu użytkownika (np. uwierzytelniania).
  • Vue domyślnie wykonuje renderowanie po stronie klienta. Jednak podobnie jak React, Vue może również renderować kod HTML komponentu na serwerze. Korzystaj z tych interfejsów API po stronie serwera, gdy tylko jest to możliwe, lub rozważ zastosowanie abstrakcji wyższego poziomu w projekcie Vue, aby ułatwić wdrażanie sprawdzonych metod.
  • Svelte domyślnie renderuje kod HTML na serwerze, ale jeśli kod komponentu wymaga dostępu do przestrzeni nazw dostępnych tylko w przeglądarce (np. window), renderowanie kodu HTML tego komponentu na serwerze może być niemożliwe. W miarę możliwości rozważ alternatywne podejścia, aby nie powodować niepotrzebnego renderowania po stronie klienta. SvelteKit – który jest dla Svelte tym, czym Next.js dla Reacta – zawiera wiele sprawdzonych metod, które możesz wykorzystać w projektach Svelte, dzięki czemu unikniesz potencjalnych pułapek w projektach, które używają tylko Svelte.

Ogranicz liczbę węzłów DOM tworzonych na kliencie

Gdy modele DOM są duże, przetwarzanie wymagane do ich renderowania zwykle się wydłuża. Niezależnie od tego, czy Twoja witryna jest pełnoprawną aplikacją jednostronicową, czy wstrzykuje nowe węzły do istniejącego modelu DOM w wyniku interakcji z aplikacją wielostronicową, staraj się, aby te modele DOM były jak najmniejsze. Pomoże to zmniejszyć ilość pracy wymaganej podczas renderowania po stronie klienta do wyświetlenia tego kodu HTML, co powinno pomóc w utrzymaniu niższego INP witryny.

Rozważ architekturę skryptu service worker do strumieniowego przesyłania danych

Jest to zaawansowana technika, która może nie działać we wszystkich przypadkach, ale może sprawić, że Twoja aplikacja wielostronicowa będzie wyglądać jak witryna, która wczytuje się natychmiast, gdy użytkownicy przechodzą z jednej strony na drugą. Możesz użyć skryptu service worker do wstępnego zapisania w pamięci podręcznej statycznych części witryny w CacheStorage, a interfejsu ReadableStream API do pobrania pozostałej części kodu HTML strony z serwera.

Jeśli zastosujesz tę technikę, nie będziesz tworzyć kodu HTML na kliencie, ale natychmiastowe wczytywanie części treści z pamięci podręcznej sprawi wrażenie, że witryna ładuje się szybko. Witryny korzystające z tego podejścia mogą działać prawie jak aplikacje SPA, ale bez wad renderowania po stronie klienta. Zmniejsza też ilość kodu HTML, który jest żądany z serwera.

Krótko mówiąc, architektura skryptu service worker do strumieniowego przesyłania danych nie zastępuje wbudowanej logiki nawigacji przeglądarki, ale ją uzupełnia. Więcej informacji o tym, jak to zrobić za pomocą Workbox, znajdziesz w artykule Szybsze aplikacje wielostronicowe dzięki strumieniom.

Podsumowanie

Sposób, w jaki witryna odbiera i renderuje kod HTML, ma wpływ na wydajność. Jeśli polegasz na serwerze, który wysyła cały (lub większość) kod HTML wymagany do działania witryny, otrzymujesz wiele korzyści: przyrostowe analizowanie i renderowanie oraz automatyczne przekazywanie do wątku głównego, aby uniknąć długich zadań.

Renderowanie HTML po stronie klienta wiąże się z wieloma potencjalnymi problemami z wydajnością, których w wielu przypadkach można uniknąć. Ze względu na wymagania poszczególnych witryn nie zawsze można tego uniknąć. Aby ograniczyć potencjalne długie zadania, które mogą wynikać z nadmiernego renderowania po stronie klienta, upewnij się, że wysyłasz jak najwięcej kodu HTML witryny z serwera, gdy tylko jest to możliwe. Dbaj o to, aby rozmiary DOM były jak najmniejsze w przypadku kodu HTML, który musi być renderowany po stronie klienta. Rozważ też alternatywne architektury, aby przyspieszyć dostarczanie kodu HTML do klienta, a jednocześnie korzystać z przyrostowego analizowania i renderowania, które przeglądarka zapewnia w przypadku kodu HTML wczytywanego z serwera.

Jeśli uda Ci się ograniczyć renderowanie po stronie klienta do minimum, poprawisz nie tylko INP witryny, ale też inne dane, takie jak LCP, TBT, a w niektórych przypadkach nawet TTFB.