eliminowanie niepotrzebnych pobrań,

Najszybszy i najlepiej zoptymalizowany zasób to ten, który nie został wysłany. Usuń z aplikacji niepotrzebne zasoby. Dobrą praktyką jest kwestionowanie i okresowe sprawdzanie założeń domyślnych i jawnych wraz z zespołem. Oto kilka przykładów:

  • Zasób X zawsze był uwzględniany na Twoich stronach, ale czy koszt jego pobrania i wyświetlenia nie przewyższa wartości, jaką zapewnia użytkownikowi? Czy możesz zmierzyć i udowodnić jego wartość?
  • Czy zasób (zwłaszcza jeśli jest to zasób zewnętrzny) zapewnia stałą wydajność? Czy ten zasób znajduje się na ścieżce krytycznej lub czy powinien się na niej znajdować? Jeśli zasób znajduje się w ścieżce krytycznej, czy może być pojedynczym punktem awarii witryny? Czy jeśli zasób jest niedostępny, wpływa to na wydajność i wrażenia użytkowników na Twoich stronach?
  • Czy ten zasób wymaga gwarancji jakości usług lub czy jest nią objęty? Czy ten zasób jest zgodny ze sprawdzonymi metodami dotyczącymi wydajności, takimi jak kompresja, buforowanie itp.?

Zbyt często strony zawierają zasoby, które są niepotrzebne lub, co gorsza, utrudniają wydajność strony, nie przynosząc przy tym żadnych korzyści użytkownikowi ani witrynie, w której są hostowane. Dotyczy to zarówno zasobów i widżetów własnych, jak i pochodzących od innych firm:

  • Witryna A zdecydowała się wyświetlać na stronie głównej karuzelę zdjęć, aby umożliwić użytkownikom szybkie wyświetlanie podglądu wielu zdjęć. Wszystkie zdjęcia są wczytywane po załadowaniu strony, a użytkownik może je przeglądać.
    • Pytanie: Czy mierzyliście, ilu użytkowników ogląda wiele zdjęć w karuzeli? Pobieranie zasobów, których większość użytkowników nigdy nie wyświetla, może powodować duże obciążenie.
  • Witryna B decyduje się na zainstalowanie widżetu innej firmy, aby wyświetlać powiązane artykuły, zwiększać zaangażowanie w mediach społecznościowych lub świadczyć inne usługi.
    • Pytanie: Czy śledzisz, ilu użytkowników korzysta z widżetu lub klika treści, które on udostępnia? Czy zaangażowanie, które generuje ten widżet, jest wystarczające, aby uzasadnić jego narzut? Czy możesz zastosować strategię wczytywania, aby mieć pewność, że skrypt nie zostanie wczytany, dopóki nie będzie potrzebny?

Ustalenie, czy należy wyeliminować niepotrzebne pobieranie, często wymaga dokładnego przemyślenia i pomiarów. Aby uzyskać najlepsze wyniki, okresowo sprawdzaj i ponownie analizuj te pytania w odniesieniu do każdego zasobu na stronach.

Wpływ na Core Web Vitals

Inicjatywa Core Web Vitals została wprowadzona przez Google, aby zapewnić zestaw danych, które odzwierciedlają wrażenia użytkowników podczas korzystania z internetu. Istnieje wiele strategii optymalizacji Core Web Vitals, ale zastanowienie się nad tym, czy dany zasób powinien być wczytywany na stronie, może pomóc Ci poprawić te wskaźniki w witrynie. Poniżej znajdziesz kilka przykładów, które warto rozważyć, pogrupowanych według poszczególnych Core Web Vitals. Nie jest to pełna lista przykładów (jest ich o wiele więcej), ale zapoznanie się z nimi może dać Ci do myślenia.

Największe wyrenderowanie treści (LCP)

Największe wyrenderowanie treści (LCP) mierzy czas wczytywania największej treści (np. banera powitalnego lub nagłówka). Jest to ważny wskaźnik postrzegania, który daje użytkownikowi wrażenie, że witryna szybko się wczytuje.

Ogólnie rzecz biorąc, pobieranie mniejszej liczby zasobów oznacza, że przepustowość, którą dysponuje użytkownik, zostanie przydzielona mniejszej liczbie zasobów, co może przełożyć się na poprawę LCP. Klasycznym przykładem jest leniwe ładowanie, w którym obrazy znajdujące się poza widocznym obszarem podczas wczytywania strony nie zostaną pobrane, dopóki przeglądarka nie ustali, że użytkownik prawdopodobnie je zobaczy. Jeśli masz dużą galerię miniatur, np. 50 obrazów, leniwe ładowanie wszystkich oprócz pierwszych 10 oznacza, że przeglądarka może efektywniej wykorzystywać dostępną przepustowość, a pierwsze obrazy, które zobaczy użytkownik, będą ładować się szybciej.

Nie chodzi jednak tylko o to, aby wczytywać mniej obrazów. Przeglądarka ma wewnętrzny schemat priorytetyzacji, który określa, ile przepustowości powinien otrzymać każdy zasób. Jednak nawet w takim przypadku wszystkie zasoby – zwłaszcza te pobierane z wysokim priorytetem – mogą pozbawić zasobu zależnego potencjalny element LCP. Dotyczy to zwłaszcza wolnych połączeń sieciowych. Tym zasobem zależnym może być plik graficzny, który reprezentuje element LCP strony, ale może to być też zasób czcionki internetowej, którego przeglądarka potrzebuje do wyrenderowania węzła tekstowego, który może zostać określony jako element LCP strony.

Jeśli Twoja witryna zawiera dużo tekstu, elementem LCP strony może być węzeł tekstowy. Istnieje wiele dobrych strategii optymalizacji i wczytywania czcionek, ale warto rozważyć, czy czcionka systemowa nie wystarczy do potrzeb Twojej witryny. Dzięki temu elementy LCP, które są węzłami tekstowymi, mogą się wczytywać bez zależności od zasobu czcionki internetowej i renderować niemal natychmiast po otrzymaniu kodu CSS i HTML z serwera.

Skumulowane przesunięcie układu (CLS)

Każdy wczytywany zasób może przyczynić się do skumulowanego przesunięcia układu (CLS) strony, zwłaszcza jeśli nie został pobrany do czasu początkowego renderowania. Aby uniknąć CLS w przypadku obrazów, stosuj takie metody jak ustawianie określonych wymiarów. W przypadku czcionek zarządzanie ich wczytywaniem i potencjalne dopasowywanie czcionek zastępczych może zminimalizować przesunięcia podczas okresu zamiany czcionki internetowej. W przypadku JavaScriptu może to być zarządzanie sposobem, w jaki skrypt manipuluje DOM, aby ograniczyć przesunięcia układu do akceptowalnej liczby.

Każdy zasób, który wpływa na CLS strony, wymaga pewnej ilości pracy, aby zapewnić wystarczającą stabilność układu strony. Zastanawiając się, czy potrzebujesz konkretnego zasobu, nie tylko przyspieszasz wczytywanie strony, ale też zmniejszasz wysiłek poznawczy niezbędny do zachowania stabilności układu. Dzięki temu nie tylko użytkownicy, ale też deweloperzy będą mniej sfrustrowani, ponieważ będą mieli więcej czasu na realizację innych celów w swoich projektach.

Interakcja do kolejnego wyrenderowania (INP)

Interakcja do kolejnego wyrenderowania (INP) mierzy responsywność na dane wejściowe użytkownika przez cały czas działania strony. Na INP strony duży wpływ może mieć wczytywany przez nią kod JavaScript, ponieważ to on odpowiada za większość interaktywności w internecie. W szczególności ilość zasobów skryptu pobieranych podczas wczytywania strony może spowodować potencjalnie kosztowne działania związane z oceną i kompilacją skryptu. Im mniej kodu JavaScript wczytujesz podczas uruchamiania, tym mniej pracy musi wykonać przeglądarka w tym krytycznym momencie jakości strony, gdy użytkownicy mogą próbować wejść w interakcję ze stroną.

Istnieją strategie zmniejszania rozmiaru zasobów JavaScriptu pobieranych podczas uruchamiania, takie jak dzielenie kodu i usuwanie nieużywanego kodu, ale warto sprawdzić pakiety używane w projektach, aby dowiedzieć się, czy są one w ogóle potrzebne. Na przykład lodash ma wiele metod, które są nadal przydatne, ale zawiera też metody, które przeglądarka udostępnia od razu, takie jak funkcje Array do mapowania, redukowania i filtrowania oraz wiele innych.

Progresywne ulepszanie to również przydatne podejście do JavaScriptu, ponieważ pozwala udostępniać użytkownikom podstawowe (ale nadal funkcjonalne) środowisko, które można rozbudowywać dla użytkowników z bardziej wydajnymi urządzeniami i szybszymi połączeniami sieciowymi. Niezależnie od tego, czy stosujesz zasadę progresywnego ulepszania, czy nie, faktem jest, że każdy zasób JavaScriptu, którego nie trzeba pobierać, może sprawić, że strona będzie szybciej reagować na interakcje użytkowników, co jest kluczowym aspektem wydajności witryny.

Podsumowanie

Sprawdzanie witryny pod kątem niepotrzebnych plików do pobrania może być tylko jednym z aspektów zapewniania szybkiego działania, ale może mieć duży wpływ na wyniki. Podsumowując:

  • Zrób spis własnych zasobów i zasobów innych firm na swoich stronach.
  • Mierz skuteczność każdego komponentu: jego wartość i wydajność techniczną.
  • ustalić, czy zasoby zapewniają wystarczającą wartość;
  • Zrozumieć wpływ niepotrzebnych pobrań na Core Web Vitals i wskaźniki pomocnicze.

Optymalizując w ten sposób wydajność treści, nie tylko poprawiasz ogólną wydajność, ale też dbasz o to, aby nie marnować przepustowości użytkowników. Możesz też poprawić dane dotyczące użytkowników i zapewnić im lepsze wrażenia.