Katman modeli
Giriş
Çoğu web geliştiricisi için bir web sayfasının temel modeli DOM'dur. Oluşturma, bir sayfanın bu temsilini ekrandaki bir resme dönüştürmenin genellikle belirsiz olan sürecidir. Modern tarayıcılar, son yıllarda ekran kartlarından yararlanmak için oluşturma yöntemini değiştirdi. Bu durum genellikle "donanım hızlandırma" olarak adlandırılır. Normal bir web sayfasından (Canvas2D veya WebGL değil) bahsederken bu terim aslında ne anlama gelir? Bu makalede, Chrome'da web içeriğinin donanım hızlandırmalı oluşturulmasını destekleyen temel model açıklanmaktadır.
Büyük, önemli uyarılar
Burada WebKit'ten, daha spesifik olarak da WebKit'in Chromium bağlantı noktasından bahsediyoruz. Bu makalede, web platformu özelliklerinin değil, Chrome'un uygulama ayrıntıları ele alınmaktadır. Web platformu ve standartları bu düzeyde uygulama ayrıntılarını kodlamaz. Bu nedenle, bu makaledeki hiçbir şeyin diğer tarayıcılar için geçerli olacağı garanti edilmez. Bununla birlikte, dahili bileşenler hakkında bilgi sahibi olmak, gelişmiş hata ayıklama ve performans ayarlama için yararlı olabilir.
Ayrıca, bu makalenin tamamında Chrome'un çok hızlı değişen oluşturma mimarisinin temel bir parçası ele alınmaktadır. Bu makalede yalnızca değişme olasılığı düşük olan konular ele alınmaya çalışılmıştır ancak altı ay sonra tümünün geçerli olmaya devam edeceğine dair bir garanti yoktur.
Chrome'un bir süredir iki farklı oluşturma yolu olduğunu anlamak önemlidir: donanım hızlandırmalı yol ve eski yazılım yolu. Bu makalenin yazıldığı tarih itibarıyla tüm sayfalar Windows, ChromeOS ve Android için Chrome'da donanım hızlandırmalı yolu kullanır. Mac ve Linux'ta yalnızca içeriklerinin bir kısmı için birleştirme gereken sayfalar hızlandırılmış yoldan geçer (birleştirme gerektiren durumlar hakkında daha fazla bilgi için aşağıya bakın), ancak yakında tüm sayfalar hızlandırılmış yoldan geçecektir.
Son olarak, oluşturma motorunun ayrıntılarını inceleyecek ve performans üzerinde büyük etkisi olan özelliklerine bakacağız. Kendi sitenizin performansını artırmaya çalışırken katman modelini anlamak faydalı olabilir ancak kendi ayağınıza sıkmanız da kolaydır: Katmanlar faydalı yapılardır ancak çok sayıda katman oluşturmak, grafik yığınında ek yük oluşturabilir. Şimdiden uyaralım.
DOM'dan ekrana
Katmanlar hakkında bilgi edinin
Bir sayfa yüklenip ayrıştırıldıktan sonra tarayıcıda birçok web geliştiricisinin aşina olduğu bir yapı olarak temsil edilir: DOM. Ancak tarayıcı, bir sayfayı oluştururken geliştiricilere doğrudan gösterilmeyen bir dizi ara temsile sahiptir. Bu yapıların en önemlisi katmandır.
Chrome'da aslında birkaç farklı katman türü vardır: DOM'un alt ağaçlarından sorumlu olan RenderLayers ve RenderLayers'ın alt ağaçlarından sorumlu olan GraphicsLayers. GraphicsLayer'lar GPU'ya doku olarak yüklendiği için burada en çok ilgimizi çeken şey GraphicsLayer'lardır. Bundan sonra GraphicsLayer yerine "katman" diyeceğim.
GPU terminolojisiyle ilgili kısa bir bilgi: Doku nedir? Bunu, ana bellekten (ör. RAM) video belleğine (ör. GPU'nuzdaki VRAM) taşınan bir bit eşlem resmi olarak düşünebilirsiniz. GPU'ya aktarıldıktan sonra dokuyu bir ağ geometrisiyle eşleyebilirsiniz. Video oyunlarında veya CAD programlarında bu teknik, iskelet halindeki 3D modellere "deri" eklemek için kullanılır. Chrome, web sayfası içeriğinin parçalarını GPU'ya aktarmak için dokulardan yararlanır. Dokular, çok basit bir dikdörtgen ağa uygulanarak farklı konumlara ve dönüşümlere düşük maliyetle eşlenebilir. 3D CSS bu şekilde çalışır ve hızlı kaydırma için de idealdir. Ancak her ikisi hakkında daha fazla bilgiyi daha sonra vereceğiz.
Katman kavramını açıklamak için birkaç örneğe göz atalım.
Chrome'da katmanları incelerken çok kullanışlı bir araç, Geliştirici Araçları'ndaki ayarlarda (küçük dişli simgesi) "Oluşturma" başlığı altında bulunan "Birleştirilmiş katman kenarlıklarını göster" işaretidir. Katmanların ekranda nerede olduğunu vurgular. Şimdi bu özelliği etkinleştirelim. Bu ekran görüntüleri ve örneklerin tümü, bu makalenin yazıldığı sırada en son Chrome Canary olan Chrome 27'den alınmıştır.
Şekil 1: Tek katmanlı sayfa
<!doctype html>
<html>
<body>
<div>I am a strange root.</div>
</body>
</html>
Bu sayfada yalnızca bir katman var. Mavi ızgara, karoları temsil eder. Karoları, Chrome'un büyük bir katmanın parçalarını tek seferde GPU'ya yüklemek için kullandığı bir katmanın alt birimleri olarak düşünebilirsiniz. Bu aşamada önemli değiller.
Şekil 2: Kendi katmanındaki bir öğe
<!doctype html>
<html>
<body>
<div style="transform: rotateY(30deg) rotateX(-30deg); width: 200px;">
I am a strange root.
</div>
</body>
</html>
<div> öğesine döndürme işlemi yapan bir 3D CSS özelliği ekleyerek bir öğenin kendi katmanını aldığında nasıl göründüğünü görebiliriz: Bu görünümde bir katmanın ana hatlarını belirleyen turuncu kenarlığa dikkat edin.
Katman oluşturma ölçütleri
Başka hangi öğeler kendi katmanına sahip olur? Chrome'un buradaki sezgisel yöntemleri zaman içinde gelişti ve gelişmeye devam ediyor ancak şu anda aşağıdakilerden herhangi biri katman oluşturmayı tetikliyor:
- 3D veya perspektif dönüştürme CSS özellikleri
- Hızlandırılmış video kod çözme kullanan
<video>öğe - 3D (WebGL) bağlamı veya hızlandırılmış 2D bağlamı olan
<canvas>öğe - Birleştirilmiş eklentiler (ör. Flash)
- Opaklıkları için CSS animasyonu olan veya animasyonlu dönüşüm kullanan öğeler
- Hızlandırılmış CSS filtreleri içeren öğeler
- Öğenin, birleştirme katmanına sahip bir alt öğesi varsa (başka bir deyişle, öğenin kendi katmanında bir alt öğesi varsa)
- Öğenin, birleştirme katmanına sahip daha düşük bir Z-endeksine sahip bir eş değeri var (başka bir deyişle, birleştirilmiş bir katmanın üzerinde oluşturulur)
Pratik uygulamalar: Animasyon
Katmanları hareket ettirebiliriz. Bu da animasyon için çok kullanışlıdır.
Şekil 3: Animasyonlu katmanlar
<!doctype html>
<html>
<head>
<style>
div {
animation-duration: 5s;
animation-name: slide;
animation-iteration-count: infinite;
animation-direction: alternate;
width: 200px;
height: 200px;
margin: 100px;
background-color: gray;
}
@keyframes slide {
from {
transform: rotate(0deg);
}
to {
transform: rotate(120deg);
}
}
</style>
</head>
<body>
<div>I am a strange root.</div>
</body>
</html>
Daha önce de belirtildiği gibi, katmanlar statik web içeriğini taşımak için çok kullanışlıdır. Temel durumda Chrome, bir katmanın içeriğini doku olarak GPU'ya yüklemeden önce yazılım bit eşlemine boyar. Bu içerik gelecekte değişmezse yeniden boyanması gerekmez. Bu iyi bir şeydir: Yeniden boyama, JavaScript çalıştırma gibi diğer işlemlere harcanabilecek zamanı alır ve boyama uzun sürerse animasyonlarda aksamalara veya gecikmelere neden olur.
Örneğin, Geliştirici Araçları zaman çizelgesinin bu görünümüne bakın: Bu katman ileri geri dönerken boyama işlemi yapılmaz.
Geçersiz. Yeniden boyama
Ancak katmanın içeriği değişirse yeniden boyanması gerekir.
Şekil 4: Katmanları yeniden boyama
<!doctype html>
<html>
<head>
<style>
div {
animation-duration: 5s;
animation-name: slide;
animation-iteration-count: infinite;
animation-direction: alternate;
width: 200px;
height: 200px;
margin: 100px;
background-color: gray;
}
@keyframes slide {
from {
transform: rotate(0deg);
}
to {
transform: rotate(120deg);
}
}
</style>
</head>
<body>
<div id="foo">I am a strange root.</div>
<input id="paint" type="button" value="repaint">
<script>
var w = 200;
document.getElementById('paint').onclick = function() {
document.getElementById('foo').style.width = (w++) + 'px';
}
</script>
</body>
</html>
Giriş öğesi her tıklandığında dönen öğe 1 piksel genişler. Bu, tüm öğenin (bu durumda tüm katmanın) yeniden düzenlenmesine ve yeniden boyanmasına neden olur.
Nelerin boyandığını görmenin iyi bir yolu, Geliştirici Araçları'ndaki "boya dikdörtgenlerini göster" aracını kullanmaktır. Bu aracı, Geliştirici Araçları ayarlarının "Oluşturma" başlığı altında da bulabilirsiniz. Bu seçeneği etkinleştirdikten sonra, düğme tıklandığında hem animasyonlu öğenin hem de düğmenin kırmızı renkte yanıp söndüğünü göreceksiniz.
Boyama etkinlikleri, Geliştirici Araçları zaman çizelgesinde de gösterilir. Dikkatli okuyucular, burada iki boyama etkinliği olduğunu fark edebilir: biri katman için, diğeri ise basılı durumuna geçtiğinde veya basılı durumundan çıktığında yeniden boyanan düğmenin kendisi için.
Chrome'un her zaman tüm katmanı yeniden boyaması gerekmediğini, yalnızca DOM'un geçersiz kılınan kısmını yeniden boyama konusunda akıllıca davranmaya çalıştığını unutmayın. Bu durumda, değiştirdiğimiz DOM öğesi tüm katmanın boyutundadır. Ancak diğer birçok durumda, bir katmanda çok sayıda DOM öğesi bulunur.
Bir sonraki soru, geçersiz kılmaya ve yeniden boyamaya neyin neden olduğudur. Geçersiz kılma işlemlerini zorunlu kılan birçok uç durum olduğundan bu soruyu kapsamlı bir şekilde yanıtlamak zordur. En yaygın neden, CSS stillerini değiştirerek veya yeniden düzenlemeye neden olarak DOM'u kirletmektir. Tony Gentilcore'un yeniden düzenlemeye neyin sebep olduğu hakkında harika bir blog yayını, Stoyan Stefanov'un ise boyamayı daha ayrıntılı bir şekilde ele alan bir makalesi var (ancak bu makale, bu süslü birleştirme işlemleriyle değil, yalnızca boyamayla bitiyor).
Bu durumun üzerinde çalıştığınız bir şeyi etkileyip etkilemediğini anlamanın en iyi yolu, Geliştirici Araçları Zaman Çizelgesi ve Boyama Dikdörtgenlerini Göster araçlarını kullanarak istemediğiniz zamanlarda yeniden boyama yapıp yapmadığınızı görmek, ardından bu yeniden düzenleme/yeniden boyama işleminden hemen önce DOM'u nerede kirlettiğinizi belirlemeye çalışmaktır. Boyama kaçınılmazsa ancak makul olmayan bir süre alıyorsa Geliştirici Araçları'ndaki sürekli boyama moduyla ilgili Eberhard Gräther'in makalesine göz atın.
Bir araya getirme: DOM'dan ekrana
Peki Chrome, DOM'u nasıl ekran görüntüsüne dönüştürür? Kavramsal olarak:
- DOM'u alır ve katmanlara ayırır.
- Bu katmanların her birini bağımsız olarak yazılım bitmap'lerine boyar.
- Bunları doku olarak GPU'ya yükler.
- Çeşitli katmanları birleştirerek nihai ekran görüntüsünü oluşturur.
Tüm bunların, Chrome bir web sayfasının karesini ilk kez oluşturduğunda gerçekleşmesi gerekir. Ancak sonraki kareler için bazı kısayollar kullanabilir:
- Belirli CSS özellikleri değişirse hiçbir şeyi yeniden boyamak gerekmez. Chrome, GPU'da doku olarak bulunan mevcut katmanları farklı birleştirme özellikleriyle (ör.farklı konumlarda, farklı opaklıklarla vb.) yeniden birleştirebilir.
- Bir katmanın bir kısmı geçersiz hale gelirse yeniden boyanır ve yeniden yüklenir. İçeriği aynı kalır ancak birleştirilmiş özellikleri değişirse (ör. çevrilir veya opaklığı değişirse) Chrome, içeriği GPU'da bırakabilir ve yeni bir kare oluşturmak için yeniden birleştirebilir.
Artık netleştiği üzere, katman tabanlı birleştirme modelinin oluşturma performansı üzerinde derin etkileri vardır. Boyanması gereken bir şey olmadığında birleştirme işlemi nispeten ucuzdur. Bu nedenle, oluşturma performansında hata ayıklamaya çalışırken katmanların yeniden boyanmasını önlemek genel olarak iyi bir hedeftir. Deneyimli geliştiriciler, yukarıdaki birleştirme tetikleyicileri listesine göz atarak katman oluşturmayı kolayca zorlamanın mümkün olduğunu fark eder. Ancak bunları düşünmeden oluşturmayın. Çünkü ücretsiz değillerdir: Sistem RAM'inde ve GPU'da (özellikle mobil cihazlarda sınırlıdır) bellek kaplarlar ve çok sayıda olmaları, hangilerinin görünür olduğunu takip eden mantıkta başka ek yükler oluşturabilir. Çok sayıda katman, büyükse ve daha önce çakışmadıkları yerlerde çok fazla çakışıyorsa rasterleştirme için harcanan süreyi de artırabilir. Bu durum, bazen "aşırı çizim" olarak adlandırılan duruma yol açar. Bu nedenle, bilgilerinizi akıllıca kullanın.
Şimdilik hepsi bu kadar. Katman modelinin pratik uygulamalarıyla ilgili birkaç makale daha yayınlayacağız.