Zezwalanie na ponowne użycie klucza dostępu w witrynach w ramach powiązanych próśb o źródło

Klucze dostępu są powiązane z konkretną witryną i można ich używać tylko do logowania się w witrynie, dla której zostały utworzone.

Jest on określony w identyfikatorze strony zależnej (RP ID), który w przypadku kluczy dostępu utworzonych dla domeny example.com może mieć wartość www.example.com lub example.com.

Identyfikatory RP uniemożliwiają używanie kluczy dostępu jako pojedynczych danych uwierzytelniających do uwierzytelniania wszędzie, ale powodują problemy w przypadku:

  • Witryny z wieloma domenami: użytkownicy nie mogą używać tego samego klucza dostępu do logowania się w różnych domenach krajowych (np. example.com i example.co.uk) zarządzanych przez tę samą firmę.
  • Domeny markowe: użytkownicy nie mogą używać tych samych danych logowania w różnych domenach używanych przez jedną markę (np. acme.com i acmerewards.com).
  • Aplikacje mobilne: aplikacje mobilne często nie mają własnej domeny, co utrudnia zarządzanie danymi logowania.

Istnieją obejścia oparte na federacji tożsamości i inne oparte na elementach iframe, ale w niektórych przypadkach są one niewygodne. Rozwiązaniem są powiązane żądania pochodzenia.

Rozwiązanie

Dzięki żądaniom powiązanego źródła witryna może określić źródła, które mogą używać jej identyfikatora strony zależnej.

Dzięki temu użytkownicy mogą używać tego samego klucza dostępu w wielu witrynach, które obsługujesz.

Aby korzystać z żądań powiązanych źródeł, musisz udostępnić specjalny plik JSON pod określonym adresem URL https://{RP ID}/.well-known/webauthn. Jeśli example.com chce zezwolić dodatkowym źródłom na używanie go jako identyfikatora RP, powinien udostępnić ten plik na stronie https://example.com/.well-known/webauthn:

{
  "origins": [
    "https://example.co.uk",
    "https://example.de",
    "https://example-rewards.com"
  ]
}

Gdy następnym razem któraś z tych witryn wywoła żądanie utworzenia klucza dostępu (navigator.credentials.create) lub uwierzytelnienia (navigator.credentials.get) z użyciem example.com jako identyfikatora RP, przeglądarka zauważy, że identyfikator RP nie pasuje do źródła żądania. Jeśli przeglądarka obsługuje żądania dotyczące powiązanych źródeł, najpierw szuka pliku webauthn pod adresem https://{RP ID}/.well-known/webauthn. Jeśli plik istnieje, przeglądarka sprawdza, czy źródło, które wysyła żądanie, znajduje się na liście allowlist. Jeśli tak, przechodzi do tworzenia klucza dostępu lub uwierzytelniania.

Jeśli przeglądarka nie obsługuje żądań do powiązanych źródeł, zwraca błąd SecurityError.

Obsługa przeglądarek

Żądania dotyczące powiązanego źródła są obsługiwane w Chrome i Safari. W styczniu 2026 r. Firefox nadal rozważał tę funkcję. Stan możesz śledzić w zgłoszeniu dotyczącym stanowiska Mozilli w sprawie standardów.

W tym przykładzie używamy 2 witryn: https://ror-1.glitch.me i https://ror-2.glitch.me. Aby umożliwić użytkownikom logowanie się za pomocą tego samego klucza dostępu w obu tych witrynach, używa żądań powiązanych źródeł, aby umożliwić witrynie ror-2.glitch.me używanie ror-1.glitch.me jako identyfikatora RP.

Prezentacja

https://ror-2.glitch.me implementuje żądania powiązanych źródeł, aby używać ror-1.glitch.me jako identyfikatora RP, więc zarówno ror-1, jak i ror-2 używają ror-1.glitch.me jako identyfikatora RP podczas tworzenia klucza dostępu lub uwierzytelniania za jego pomocą. Wdrożyliśmy też wspólną bazę danych kluczy dostępu w tych witrynach.

Zwróć uwagę na te wrażenia użytkownika:

  • Możesz utworzyć klucz dostępu i uwierzytelnić się za jego pomocą w domenie ror-2, mimo że jej identyfikator RP to ror-1 (a nie ror-2).
  • Po utworzeniu klucza dostępu na urządzeniu ror-1 lub ror-2 możesz uwierzytelniać się za jego pomocą zarówno na urządzeniu ror-1, jak i ror-2. Ponieważ ror-2 określa ror-1 jako identyfikator RP, utworzenie klucza dostępu lub wysłanie żądania uwierzytelnienia z dowolnej z tych witryn jest równoznaczne z wysłaniem żądania na ror-1. Identyfikator RP jest jedynym elementem, który wiąże żądanie ze źródłem.
  • Gdy utworzysz klucz dostępu na urządzeniu ror-1 lub ror-2, Chrome może go automatycznie uzupełniać na obu tych urządzeniachror-1ror-2.
  • Dane logowania utworzone w dowolnej z tych witryn będą miały identyfikator RP ror-1.
Chrome automatycznie uzupełnia dane na obu stronach.
Dzięki żądaniom powiązanego źródła użytkownicy mogą używać tych samych danych logowania za pomocą klucza dostępu w ror-1 i ror-2. Chrome będzie też autouzupełniać dane logowania.

Zobacz kod:

Krok 1. Wdróż bazę danych kont współdzielonych

Jeśli chcesz, aby użytkownicy mogli logować się za pomocą tego samego klucza dostępu w usługach site-1 i site-2, zaimplementuj bazę danych kont, która jest współdzielona przez te 2 witryny.

Krok 2. Skonfiguruj plik JSON .well-known/webauthn w witrynie 1

Najpierw skonfiguruj domenę site-1.com tak, aby umożliwiała domenie site-2.com używanie jej jako identyfikatora RP. Aby to zrobić, utwórz plik JSON webauthn:

{
    "origins": [
        "https://site-2.com"
    ]
}

Obiekt JSON musi zawierać klucz o nazwie origins, którego wartością jest tablica składająca się z co najmniej 1 ciągu znaków zawierającego źródła stron internetowych.

Ważne ograniczenie: maksymalnie 5 etykiet

Każdy element tej listy zostanie przetworzony w celu wyodrębnienia etykiety eTLD+1. Na przykład etykiety eTLD+1 dla example.co.uk i example.de to example. Jednak etykieta eTLD + 1 dla example-rewards.com to example-rewards. W Chrome maksymalna liczba etykiet to 5.

Krok 3. Udostępnij plik JSON .well-known/webauthn w witrynie 1

Następnie udostępnij plik JSON w lokalizacji site-1.com/.well-known/webauthn.

Na przykład w przypadku przesyłki ekspresowej:

app.get("/.well-known/webauthn", (req, res) => {
  const origins = {
    origins: ["https://site-2.com"],
  };
  return res.json(origins);
});

W tym przypadku używamy platformy Express res.json, która już ustawia prawidłowy nagłówek content-type ('application/json').

Krok 4. Określ identyfikator RP w witrynie 2

W bazie kodu site-2 ustaw site-1.com jako identyfikator strony zależnej wszędzie tam, gdzie jest to wymagane:

  • Po utworzeniu danych logowania:
    • Ustaw site-1.com jako identyfikator RP podczas tworzenia danych logowania options, które są przekazywane do wywołania interfejsu navigator.credentials.create i zwykle generowane po stronie serwera.
    • Ustaw site-1.com jako oczekiwany identyfikator RP, ponieważ przed zapisaniem danych logowania w bazie danych przeprowadzasz ich weryfikację.
  • Po uwierzytelnieniu:
    • Ustaw site-1.com jako identyfikator RP w options uwierzytelniania, które są przekazywane do wywołania interfejsu navigator.credentials.get i zwykle generowane po stronie serwera.
    • Ustaw site-1.com jako oczekiwany identyfikator RP, który ma zostać zweryfikowany na serwerze, ponieważ przed uwierzytelnieniem użytkownika przeprowadzasz weryfikację danych logowania.

Rozwiązywanie problemów

Wyskakujące okienko z komunikatem o błędzie w Chrome.
Komunikat o błędzie w Chrome podczas tworzenia danych logowania. Ten błąd pojawia się, gdy nie można znaleźć pliku `.well-known/webauthn` w lokalizacji `https://{RP ID}/.well-known/webauthn`.
Wyskakujące okienko z komunikatem o błędzie w Chrome.
Komunikat o błędzie w Chrome podczas tworzenia danych uwierzytelniających. Ten błąd występuje, gdy plik `.well-known/webauthn` został znaleziony, ale nie zawiera źródła, z którego próbujesz utworzyć dane logowania.

Inne uwagi

Udostępnianie kluczy dostępu w witrynach i aplikacjach mobilnych

Żądania powiązanych źródeł umożliwiają użytkownikom ponowne używanie klucza dostępu w wielu witrynach. Aby umożliwić użytkownikom ponowne użycie klucza dostępu w witrynie i aplikacji mobilnej, zastosuj te techniki:

Udostępnianie haseł między witrynami

Żądania powiązanych źródeł umożliwiają użytkownikom ponowne używanie klucza dostępu w różnych witrynach. Rozwiązania do udostępniania haseł w różnych witrynach różnią się w zależności od menedżera haseł. W przypadku Menedżera haseł Google użyj Digital Asset Links . Safari ma inny system.

Rola menedżerów danych logowania i klientów użytkownika

Wykracza to poza zakres Twoich obowiązków jako dewelopera witryny, ale pamiętaj, że w dłuższej perspektywie identyfikator RP nie powinien być widoczny dla użytkownika w kliencie użytkownika ani w Credential Manager, z którego korzystają użytkownicy. Zamiast tego klienty użytkownika i menedżery danych logowania powinny pokazywać użytkownikom, gdzie zostały użyte ich dane logowania. Wprowadzenie tej zmiany zajmie trochę czasu. Tymczasowym rozwiązaniem byłoby wyświetlanie zarówno bieżącej witryny, jak i pierwotnej witryny rejestracji.